Κυριακή 17 Σεπτεμβρίου και ώρα 4:30 το πρωί το ξυπνητήρι χτυπάει. Παρ’ όλη την κούραση όλης της εβδομάδας σηκώνεσαι και παίρνεις τα πράγματα σου, το σακίδιο σου, που τα έχει όλα μέσα (σύμφωνα με τις οδηγίες που σου δώσανε τις προηγούμενες μέρες), μια βούρτσα και τις γαλότσες κρεμασμένες απέξω.

Παίρνεις την μηχανή ή το αμάξι και φεύγεις σφαίρα γιατί το ραντεβού είναι 5:00 ακριβώς στο Μεταξουργείο. Φτάνοντας βλέπεις συναδέλφους που είστε συνήθως μαζί σε συνελεύσεις συγκεντρώσεις πορείες, όλοι τους με το ίδιο σκεπτικό : “τι θα αντικρίσουμε εκεί που θα πάμε;”.

Μπαίνουμε σιγά σιγά στο λεωφορείο. Το καθένα με διαφορετικό προορισμό, άλλοι Καρδίτσα, άλλοι Λάρισα και άλλοι Βόλο.

Σε μέρη  που είτε δεν έχεις πάει είτε που θα πήγαινες για να κάνεις διακοπές με την παρέα σου και να “ξεχαστείς”.

Φτάσαμε Λάρισα λοιπόν, περνώντας μπροστά από τις εργατικές κατοικίες του Αγίου Θωμά δεξιά και αριστερά όλη η πραμάτεια του κόσμου πεταμένη στα πρώην πεζοδρόμια – πλέον περισσότερο χωματερή σου θύμιζε – σαν να μην ήταν κόποι μιας ζωής.

Με το που φτάνουμε η κυρία Λίτσα από το εργατικό κέντρο Λάρισας έρχεται και μας δίνει τις πρώτες οδηγίες : ” βάλτε γαλότσες, πάρτε νερά μιας και έχει ζέστη και ξεκινάμε” και όντως ξεκίνησε γρήγορα, το περπάτημα.

Με το που περνάμε στο πρώτο σπίτι ζητάει δύο άντρες για κουβάλημα να βοηθήσουν και πήγαμε.

Ένα υπόγειο ακόμα μέσα στα νερά. Μπήκαμε και σιγά σιγά ένας χώρος καθαριστικέ μέσα σε 1:30 ώρα.

Οι άνθρωποι μας κατα-ευχαριστησαν και ακόμα σε αυτές τις συνθήκες μας έδωσαν τσίπουρο ντόπιο και συνεχίσαμε.

Πάμε με άλλους 3 συναδέλφους στο σπίτι της Λίτσας που ήταν 3 βήματα πιο κάτω…. μελισσοκομείο εργασιών μιας και αυτή χτυπημένη από τον “φίλο Δανιήλ” και η ίδια.

Παρόλα αυτά, είχε όρεξη για καλαμπούρι και πειράγματα, χωρίς να χάνει λεπτό από την οργάνωση της βοήθειας.

Χτυπάει το τηλέφωνο: “Μύρα Κιλελέρ στην κυρία Τασούλα…. ναι θα στείλουμε 4 άτομα σε λίγο” , γυρνάει σε εμάς :” πάρτε τα πράγματα σας, έρχεται αμάξι και σβέλτα για πάνω.

Είναι μια γυναίκα μόνη της με άντρα στο κρεβάτι και προσπαθεί να σώσει,να συμμαζέψει το σπίτι της.”

Δεν χρειάστηκε να πει κάτι παραπάνω, είχαν πεταχτεί 5 άτομα ήδη πάνω.

Μπαίνουμε μέσα οι 4, τον έναν τον αφήσαμε πίσω τι να κάνουμε (???) και ξεκινάμε.

Πηγαίνοντας προς τον κεντρικό δρόμο για Θεσσαλονίκη, πήγαμε να περάσουμε από τον δρόμο της εθνικής, που ήταν κομμένος στα δύο.

Δεξιά και αριστερά τοπίο βιβλικής καταστροφής. Πάλι καλά βρέθηκε συνεργείο, ενός τηλεοπτικού σταθμού και μας κατεύθυνε αυτό, μιας και έχει οργώσει τις προηγούμενες μέρες όλες, αυτές τις περιοχές.

Φτάσαμε στο σπίτι μετά από αρκετό ψάξιμο, αλλά όλοι ξέρανε ότι πηγαίναμε για την κυρία Τασούλα.

Αυτό που γίνεται στα χωριά όλοι να ξέρουν τα σπίτια των διπλανών, είναι ένδειξη ανθρωπιάς αλληλεγγύης κάτι που δυστυχώς στις μεγαλουπόλεις χάνεται.

Με το που κατάλαβαν οι κάτοικοι της περιοχής ότι είμαστε εκεί για να βοηθήσουμε, κατευθείαν μας αγκάλιασε.

Η κ. Τασούλα δε, μια γυναίκα μέσα στην ενέργεια η οποία πάλευε ΜΟΝΗ της με τη βοήθεια των συγχωριανών της να σώσει ότι δε σώζεται, ένα μαγαζί που μόλις έπαιρνε τα πάνω του, έναν άντρα κατάκοιτο και ένα σπίτι λες και βρίσκεσαι σε εμπόλεμη ζώνη.

Πέσαμε με τα μούτρα στη δουλειά. Έπρεπε να κάνουμε ότι καλύτερο μπορούσαμε στις λίγες ώρες που είχαμε…. και τα καταφέραμε.

Ένα μαγαζί που πριν δεν μπορούσε ούτε να το διανοηθεί κανείς να μπει, τώρα είναι λίγο πιο ανθρώπινο. Έστω και αυτό το λίγο..

Και μέσα σε όλα, στο τελείωμα η κ. Τασούλα μας είχε φτιάξει τραπέζι με ότι της είχε μείνει με λίγα φρέσκα αυγά από τις κότες της να μας δείξει την ευγνωμοσύνη της.

Στο τραπέζι πέρα από το πείραγμα (χρειάζεται και αυτό στις δύσκολες στιγμές), άνοιξε και η σοβαρή κουβέντα,για τα προβλήματα αυτών των ανθρώπων…

– Καμία βοήθεια από το δήμο ή την περιφέρεια;

– Τίποτα παιδί μου, μόνοι μας κάνουμε ότι κάνουμε, να βάλουμε τις αντλίες να σκουπίσουμε να πετάξουμε τα πράγματα μας..

Κάνα αντιπλημμυρικό έργο τα τελευταία χρόνια?

– 40 χρόνια έχουν να γίνουν τέτοια. Μόνο για τη μόστρα κάνουν έργα, για το θεαθήναι.

– κ. Τασούλα έχουμε ένα σύνθημα εμείς, μόνο ο λαός σώζει το λαό.Παλέψτε τώρα να ορθοποδήσετε, αλλά παλέψτε και την επόμενη μέρα, να πάρει το κράτος τα μέτρα τα απαραίτητα. Μην σας ξεχάσει όπως πριν.

– Έχεις δίκιο παιδί μου, τόσα χρόνια δεν το έκανα. Τώρα κάτι θα κάνω.

Την χαιρετίσαμε φύγαμε και πήραμε το δρόμο για εργατικό κέντρο Λάρισας όπου ο πρόεδρος μας μάζεψε και μας έδωσε να καταλάβουμε με λίγα λόγια,  ότι μόνο η δύναμη που τους δώσαμε με την παρουσία μας έχει μεγάλη σημασία, θα δώσει έναυσμα να συζητήσει η πόλη με άλλους όρους για το πώς θα διεκδικήσει τα αυτονόητα την επόμενη μέρα.

Μπήκαμε στο πούλμαν και γυρίζουμε Αθήνα με ένα κεφάλι γεμάτο σκέψεις, αλλά και ένα συμπέρασμα.

Ότι υπάρχουν δύο κόσμοι που συγκρούονται μόνιμα. Ο κόσμος του μόχθου, της δουλειάς που προσπαθεί με χίλια δύο εμπόδια να χτίσει κάτι και να το απολαύσει, ο κόσμος που αγαπάει και παλεύει για τη ζωή και απέναντι του έχει έναν άλλο κόσμο.

Ένα κόσμο που έχει φτιάξει θεσμούς (δήμους περιφέρειες) και κυβερνήσεις για να κονομάνε λίγοι, που αυτοί οι λίγοι το μόνο που έχουν σαν θεό είναι το κέρδος…. για αυτό όλα μπαίνουν στο ζύγι “κόστος – όφελος”. Που όταν βλέπει οργανωμένο τον λαό βρίσκει ΜΑΤ αστυνομία υπηρεσίες έτοιμες, αλλά μπροστά σε όλα τα άλλα είναι επιλεκτικά “ανήμπορο” να κάνει κάτι.

Εμείς θα είμαστε πάντα με τον πρώτο κόσμο…

Για την κ. Τασούλα και κάθε Τασούλα εκεί έξω που είδαν τον κόπους μιας ζωής να φεύγουν σε λίγες ώρες.

Για τους συναδέλφους και όλους όσους βοήθησαν με κάθε τρόπο υλικό, σωματικό, ακόμα και με ένα μπράβο ρε συνάδελφε που πήγες πάνω.

Θα τα πούμε στους δρόμους του αγώνα…

Μαξίμ Α.Μ,

μέλος Σ.Ε.Τ.Η.Π

 

 

Share This Story, Choose Your Platform!

Joining Over 800,000 Students Enjoying Avada Education now

Become Part of Avada University to Further Your Career.

Αγαπητοί συνάδελφοι,

Η Γενική Συνέλευση εργαζομένων της hol, την Τρίτη 11/12/2012 αποφάσισε με ισχυρή πλειοψηφία να απαντήσει αγωνιστικά στο χριστουγεννιάτικο δώρο της εργοδοσίας που αποτελείται από:

  • μπαράζ απολύσεων,

  • προσλήψεις συναδέλφων με μισθούς πείνας,

  • εντατικοποίηση εργασίας και

  • χειροτέρευση των συνθηκών εργασίας (ειδικά στον ημιώροφο) και άρνηση της  εταιρείας να συναντηθεί με την επιτροπή υγιεινής και ασφάλειας για τα αντίστοιχα ζητήματα.

Στην πλούσια συζήτηση που έγινε, πολλοί συνάδελφοι πήραν τον λόγο για να εκφράσουν τους προβληματισμούς τους. Την καθημερινότητά τους, τη ζωή που κάνουν με τον μισθό τους. Ιδιαίτερο κουράγιο μας έδωσε η ανακοίνωση αλληλεγγύης των συναδέλφων μας από τη Forthnet, καθώς και τα συμπεράσματα που μας οδήγησε να βγάλουμε.

Η απόφασή μας να προβούμε σε παράσταση διαμαρτυρίας στη διοίκηση της εταιρείας την επόμενη ημέρα δε χρειάστηκε να υλοποιηθεί. Η διοίκηση φρόντισε να μας δώσει από πριν την εύγλωττη απάντησή της, προχωρώντας σε νέες απολύσεις. Αναρωτιόμαστε βέβαια εάν θα το έπραττε με την ίδια ευκολία σε περίπτωση που η συνέλευσή μας ήταν ακόμη μαζικότερη, που κάθε συνάδελφος την είχε κάνει προσωπική του υπόθεση.

Μετά από όλα αυτά, και σύμφωνα με την απόφαση της συνέλευσής μας, καλέσαμε το κλαδικό μας σωματείο, το ΣΕΤΗΠ, και το επιχειρησιακό μας σωματείο, το ΣΕΙΝ, να επικυρώσουν και τυπικά την απόφασή μας για αγωνιστική απάντηση. Η απάντηση του πρώτου ήταν άμεση και θετική, του δεύτερου εκκρεμεί. Καλούμε λοιπόν κάθε συνάδελφο να κάνει το βήμα, να είναι παρών στην πρώτη μας κινητοποίηση, την 4ωρη στάση εργασίας στην hellas online την Τρίτη 18/12/2012 από τις 08:00 έως τις 12:00, και στη νέα μας συνέλευση που θα πραγματοποιηθεί την ώρα της στάσης στο προαύλιο της εταιρείας.

ΩΣ ΕΔΩ.

Επιτροπή Αγώνα εργαζομένων της Hellas on Line