Συναδέλφισσες & Συνάδελφοι
Βρισκόμαστε σε μια κρίσιμη συγκυρία, καθώς η άρχουσα τάξη κλιμακώνει την επίθεση, με σκοπό τα βάρη της κρίσης να πέσουν στις πλάτες της εργατικής τάξης και των υπόλοιπων λαϊκών στρωμάτων. Στο επίκεντρο της προσοχής μας πρέπει να βρίσκονται τα εργασιακά και μισθολογικά μας δικαιώματα και η επίθεση που έχει εξαπολύσει ενάντια σε αυτά η εργοδοσία (τόσο της WIND όσο και γενικότερα), ώστε την κρίση να μην πληρώσει το μεγάλο κεφάλαιο.
Η κρίση που είναι ήδη ορατή και στις τηλεπικοινωνίες. Γι αυτό οφείλουμε όλοι να εκτιμήσουμε την πορεία του σωματείου και το προτεινόμενο σχέδιο δράσης του καθένος από εμάς για την «επόμενη» μέρα. Ναι, υπάρχουν θετικά αποτελέσματα με κυριότερη την υπογραφή της ΕΣΣΕ για πρώτη φορά το 2006. Υπάρχουν όμως και αρνητικές πλευρές της δράσης του σωματείου σε ζητήματα που εμποδίζουν την παραπέρα ανάπτυξη του, την συσπείρωση των εργαζομένων σε αυτό, την ανάδειξη της προοπτικής της πάλης στη σύνδεση του με το ταξικό εργατικό κίνημα.
Να συζητήσουμε για το τι σωματείο θέλουμε και έχουμε ανάγκη.
Για τις πραγματικές αιτίες που εμποδίζουν να διεκδικήσουμε ουσιαστικές αυξήσεις, που δυσχεραίνουν την πάλη μας ακόμα και για το κόψιμο των κουπονιών, για την απάντηση στην εργοδοτική τρομοκρατία (πρόσφατο παράδειγμα η εντολή του HR για τις άδειες μας). Σήμερα κάθε προσπάθεια για ανακοπή της επίθεσης, ακόμα και για προσωρινές νίκες απαιτεί ξεκάθαρη στάση για το συνολικό προσανατολισμό και την προοπτική του αγώνα. Απαιτεί ενιαία ταξική αντεπίθεση στο σύνολο του κλάδου και σε όλους τους χώρους δουλειάς. Είναι η ώρα να αποφασίσουμε με ποιους θα πάμε και ποιους θα αφήσουμε. Να ξεμπερδέψουμε μια και καλή με τις λογικές της ευκαιριακής συμπόρευσης με συρραφή αιτημάτων, με ανακοινώσεις χωρίς αρχή, μέση και τέλος. Η μάχη για το επιμέρους, το επίδομα, η λογική της παροχολογίας είναι κάτω από τις ανάγκες της εποχής και τα πραγματικά προβλήματα που βιώνουμε καθημερινά. Ο καιροσκοπισμός και οι συναθροίσεις «με σημαία ευκαιρίας» ετερόκλητων μονάδων σε έναν υποθετικό τρίτο δρόμο που οδηγεί τελικά στην ενσωμάτωση στο κυρίαρχο πολιτικό σύστημα πρέπει να απομονωθούν. Να έχουμε ξεκάθαρο πως ότι δεν μπορεί να αντιμετωπίσει το κεφάλαιο, προσπαθεί τελικά να το ενσωματώσει, να το φθείρει, να το διασπάσει. Η συμμετοχή από μόνη της δεν αποτελεί αγώνα αλλά εκτόνωση. Ο αγώνας για τον αγώνα δεν οδηγεί πουθενά, η πάλη χρειάζεται αιτήματα και στόχους ριζοσπαστικούς.
Το κάθε μέλος του ΔΣ δεν προήλθε χτες με παρθενογένεση, αλλά έχει μια πολιτική ταυτότητα. Ο καθένας έχει κάθε δικαίωμα να ξεδιπλώνει τα επιχειρήματά του (είτε για να διαφωτίσει τους εργαζόμενους, είτε για να «θολώσει τα νερά»). Επίσης ο καθένας έχει και το δικαίωμα να κάνει κριτική (και οξεία μάλιστα) στους υπολοίπους. Ασκώντας λοιπόν αυτό το δικαίωμά τους τα μέλη του ΔΣ επιτίθενται. Δεν γίνεται όμως να αφεθεί ασχολίαστη η κοινή επίθεση απέναντι στο ΣΕΤΗΠ, ότι τάχα δρα διασπαστικά!
Εκείνο που φαίνεται να ενοχλεί είναι ότι υπάρχει κλαδικό συνδικάτο στο χώρο που προσπαθεί να ενώσει το σύνολο των εργαζομένων, που ανοίγει το δρόμο για την αλλαγή των συσχετισμών δύναμης απέναντι στη γραμμή της υποταγής και του συμβιβασμού της ηγεσίας της ΓΣΕΕ. Ότι υπάρχει συνδικάτο στο χώρο όπου ακολουθώντας με συνέπεια την πραγματική διαχωριστική γραμμή στο κίνημα: Ή με τα μονοπώλια Ή με το λαό, έχει να επιδείξει μικρούς και μεγάλους αγώνες, μικρές και μεγαλύτερες νίκες:
- Στη Forthnet ενάντια στην εργασιακή τρομοκρατία και τις συνδικαλιστικές απολύσεις που έγιναν.
- Στην Άλτεκ σε συννενόηση και συνεργασία με το επιχειρησιακό και τους εργαζομένους, το ΣΕΤΗΠ με το πλαίσιο του ΠΑΜΕ προκύρηξε απεργία και στήριξε τους δίκαιους αγώνες.
- Στην ICOP στήριξε τους εργαζομένους σπάζοντας την εργοδοτική τρομοκρατία
- Στον Λαναρά με το πλαίσιο του ΠΑΜΕ προκήρυξε απεργία και στήριξε τους δίκαιους αγώνες.
- Στην Teleprime όπου απόλυση συναδέλφου πάρθηκε πίσω
- Στην Teleperformance ενάντια στην εργοδοτική τρομοκρατία με συνεχόμενες παραστάσεις διαμαρτυρίας πάρθηκε πίσω απόλυση συναδέλφου μετανάστη
- Στα τριτοκοσμικά τηλεφωνικά κέντρα του ΟΤΕ πέτυχε το 15λεπτο διάλειμμα που μετά επεκτάθηκε σε όλο τον ΟΤΕ , και ο κατάλογος είναι μακρύς …
Και το κυριότερο από όλα επεξεργάζεται σχέδιο ΚΛΑΔΙΚΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ για να ενώσει ΟΛΟΥΣ τους εργαζομένους του κλάδου.
Αντίθετα η πλειοψηφία του ΔΣ της ΠΑΣΕΤΙΜ στηρίζει μια γραμμή που δεν προετοιμάζει τους εργαζόμενους για σκληρές και σε βάθος χρόνου αναμετρήσεις και που υποσχόμενη «εύκολες» και γρήγορες νίκες, αν όλοι τάχα είμαστε «ενωμένοι», σπέρνει αυταπάτες και τελικά ενισχύει την απογοήτευση των εργαζόμενων για την αναποτελεσματικότητα των αγώνων.
Οι εργαζόμενοι άλλη ενότητα χρειάζονται και το ΣΕΤΗΠ αυτή την ενότητα θέλει κι επιδιώκει. Την ενότητα που χτίζεται ανάμεσα στους εργαζόμενους, στη βάση, ξεπερνώντας τις συνδικαλιστικές ηγεσίες όταν αυτές είναι συμβιβασμένες και εργοδοτικές. Την ενότητα που χτίζεται στη συλλογικότητα των γενικών συνελεύσεων, στις κινητοποιήσεις, πάνω σε αιτήματα και διεκδικήσεις που συσπειρώνουν την πλειοψηφία των εργαζόμενων, επειδή απαντάνε στις σύγχρονες ανάγκες μας και όχι στις ανάγκες του εργοδότη. Μόνο μια τέτοια ενότητα-που γνωρίζουμε καλά ότι δεν χτίζεται σε μια μέρα- μπορεί να εξασφαλίσει τη διατήρηση και την επέκταση των δικαιωμάτων μας.
Για όλους μας πρέπει να είναι καθαρό ότι η Ενότητα απαιτεί συνέπεια, ειλικρίνεια και πάνω απ’ όλα απαιτεί σεβασμό στη νοημοσύνη και στα δικαιώματα των εργαζομένων. Γιατί με το μεροκάματο και τα δικαιώματα του εργαζόμενου, αυτού που παράγει τον πλούτο της κοινωνίας κανένας δεν έχει το δικαίωμα να παίζει «παιχνίδια».
Κατακτήσεις όπως αυτές που πέτυχαν οι εργαζόμενοι στον Παπουτσάνη, όπου μετά από 11 βδομάδες απεργία, γύρισαν νικητές στην εργασία τους καθώς η διοίκηση επαναπροσέλαβε τους απολυμένους συναδέλφους τους. Ή οι εργαζόμενοι στο καζίνο Πάρνηθας όπου με συνεχείς και πολύμορφες κινητοποιήσεις πέτυχαν την ανάκληση 13 απολύσεων κάποιων μάλιστα συμβασιούχων καθώς και την υπογραφή σύμβασης με αυξήσεις έως και 9,5%!
Εν κατακλείδι: Ενότητα ναι! Αλλά ενάντια σε ποιον και γιατί; Ενότητα ενάντια στην εργοδοσία και εδώ στην Wind και στο σύνολο του κλάδου και παντού. Ενότητα ενάντια στις πολιτικές του κεφαλαίου. Ενότητα ενάντια στις αντεγατικές πολιτικές ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΕΕ. Ενότητα ενάντια στις εξαγορασμένες – συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες ΓΣΕΕ-ΕΚΑ που εξυπηρετούν τα συμφέροντα αυτών των αντεργατικών πολιτικών. Ενότητα τέλος με τις ταξικές δυνάμεις, με το ΠΑΜΕ. Όχι γιατί υπάρχει «μανία διατήρησης της πολιτικής καθαρότητας» αλλά γιατί αντικειμενικά αυτό το πλαίσιο δεν είναι ένα απλό συνάθροισμα αιτημάτων που μπορεί κατά περιόδους να αυξομειώνεται, αλλά αποτελεί την κατεύθυνση διεκδίκησης της εργατικής τάξης είναι αντικειμενικά διαμορφωμένο με βάση τις ανάγκες της. Χωρίς να αφήνει περιθώρια για ελιγμούς από το κεφάλαιο, καθώς σήμερα και η παραμικρή «κατάκτηση» μπορεί να αφαιρεθεί με μια άλλη ρύθμιση.
Η δέσμευση μας είναι να παλεύουμε με συνέπεια, μαζί με τους εργαζόμενους, για τα συμφέροντα και τα δικαιώματα μας. Σε αυτά τα πλαίσια θα πιέζουμε και στο Δ.Σ υπέρ των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Καμιά βελτίωση των εργασιακών δικαιωμάτων δεν πρόκειται να έρθει χωρίς το δικό μας αγώνα. Ο μόνος δρόμος είναι ενεργή συμμετοχή των εργαζομένων στη λήψη των αποφάσεων και μαχητική αγωνιστική μας στάση γύρω από το πλαίσιο του ΣΕΤΗΠ και του ΠΑΜΕ
Κολιούση Όλγα
Εκλεγμένο μέλος στο ΔΣ του ΠΑΣΕΤΙΜ
και
Μέλος του ΣΕΤΗΠ
Συναδέλφισσες & Συνάδελφοι
Βρισκόμαστε σε μια κρίσιμη συγκυρία, καθώς η άρχουσα τάξη κλιμακώνει την επίθεση, με σκοπό τα βάρη της κρίσης να πέσουν στις πλάτες της εργατικής τάξης και των υπόλοιπων λαϊκών στρωμάτων. Στο επίκεντρο της προσοχής μας πρέπει να βρίσκονται τα εργασιακά και μισθολογικά μας δικαιώματα και η επίθεση που έχει εξαπολύσει ενάντια σε αυτά η εργοδοσία (τόσο της WIND όσο και γενικότερα), ώστε την κρίση να μην πληρώσει το μεγάλο κεφάλαιο.
Η κρίση που είναι ήδη ορατή και στις τηλεπικοινωνίες. Γι αυτό οφείλουμε όλοι να εκτιμήσουμε την πορεία του σωματείου και το προτεινόμενο σχέδιο δράσης του καθένος από εμάς για την «επόμενη» μέρα. Ναι, υπάρχουν θετικά αποτελέσματα με κυριότερη την υπογραφή της ΕΣΣΕ για πρώτη φορά το 2006. Υπάρχουν όμως και αρνητικές πλευρές της δράσης του σωματείου σε ζητήματα που εμποδίζουν την παραπέρα ανάπτυξη του, την συσπείρωση των εργαζομένων σε αυτό, την ανάδειξη της προοπτικής της πάλης στη σύνδεση του με το ταξικό εργατικό κίνημα.
Να συζητήσουμε για το τι σωματείο θέλουμε και έχουμε ανάγκη.
Για τις πραγματικές αιτίες που εμποδίζουν να διεκδικήσουμε ουσιαστικές αυξήσεις, που δυσχεραίνουν την πάλη μας ακόμα και για το κόψιμο των κουπονιών, για την απάντηση στην εργοδοτική τρομοκρατία (πρόσφατο παράδειγμα η εντολή του HR για τις άδειες μας). Σήμερα κάθε προσπάθεια για ανακοπή της επίθεσης, ακόμα και για προσωρινές νίκες απαιτεί ξεκάθαρη στάση για το συνολικό προσανατολισμό και την προοπτική του αγώνα. Απαιτεί ενιαία ταξική αντεπίθεση στο σύνολο του κλάδου και σε όλους τους χώρους δουλειάς. Είναι η ώρα να αποφασίσουμε με ποιους θα πάμε και ποιους θα αφήσουμε. Να ξεμπερδέψουμε μια και καλή με τις λογικές της ευκαιριακής συμπόρευσης με συρραφή αιτημάτων, με ανακοινώσεις χωρίς αρχή, μέση και τέλος. Η μάχη για το επιμέρους, το επίδομα, η λογική της παροχολογίας είναι κάτω από τις ανάγκες της εποχής και τα πραγματικά προβλήματα που βιώνουμε καθημερινά. Ο καιροσκοπισμός και οι συναθροίσεις «με σημαία ευκαιρίας» ετερόκλητων μονάδων σε έναν υποθετικό τρίτο δρόμο που οδηγεί τελικά στην ενσωμάτωση στο κυρίαρχο πολιτικό σύστημα πρέπει να απομονωθούν. Να έχουμε ξεκάθαρο πως ότι δεν μπορεί να αντιμετωπίσει το κεφάλαιο, προσπαθεί τελικά να το ενσωματώσει, να το φθείρει, να το διασπάσει. Η συμμετοχή από μόνη της δεν αποτελεί αγώνα αλλά εκτόνωση. Ο αγώνας για τον αγώνα δεν οδηγεί πουθενά, η πάλη χρειάζεται αιτήματα και στόχους ριζοσπαστικούς.
Το κάθε μέλος του ΔΣ δεν προήλθε χτες με παρθενογένεση, αλλά έχει μια πολιτική ταυτότητα. Ο καθένας έχει κάθε δικαίωμα να ξεδιπλώνει τα επιχειρήματά του (είτε για να διαφωτίσει τους εργαζόμενους, είτε για να «θολώσει τα νερά»). Επίσης ο καθένας έχει και το δικαίωμα να κάνει κριτική (και οξεία μάλιστα) στους υπολοίπους. Ασκώντας λοιπόν αυτό το δικαίωμά τους τα μέλη του ΔΣ επιτίθενται. Δεν γίνεται όμως να αφεθεί ασχολίαστη η κοινή επίθεση απέναντι στο ΣΕΤΗΠ, ότι τάχα δρα διασπαστικά!
Εκείνο που φαίνεται να ενοχλεί είναι ότι υπάρχει κλαδικό συνδικάτο στο χώρο που προσπαθεί να ενώσει το σύνολο των εργαζομένων, που ανοίγει το δρόμο για την αλλαγή των συσχετισμών δύναμης απέναντι στη γραμμή της υποταγής και του συμβιβασμού της ηγεσίας της ΓΣΕΕ. Ότι υπάρχει συνδικάτο στο χώρο όπου ακολουθώντας με συνέπεια την πραγματική διαχωριστική γραμμή στο κίνημα: Ή με τα μονοπώλια Ή με το λαό, έχει να επιδείξει μικρούς και μεγάλους αγώνες, μικρές και μεγαλύτερες νίκες:
- Στη Forthnet ενάντια στην εργασιακή τρομοκρατία και τις συνδικαλιστικές απολύσεις που έγιναν.
- Στην Άλτεκ σε συννενόηση και συνεργασία με το επιχειρησιακό και τους εργαζομένους, το ΣΕΤΗΠ με το πλαίσιο του ΠΑΜΕ προκύρηξε απεργία και στήριξε τους δίκαιους αγώνες.
- Στην ICOP στήριξε τους εργαζομένους σπάζοντας την εργοδοτική τρομοκρατία
- Στον Λαναρά με το πλαίσιο του ΠΑΜΕ προκήρυξε απεργία και στήριξε τους δίκαιους αγώνες.
- Στην Teleprime όπου απόλυση συναδέλφου πάρθηκε πίσω
- Στην Teleperformance ενάντια στην εργοδοτική τρομοκρατία με συνεχόμενες παραστάσεις διαμαρτυρίας πάρθηκε πίσω απόλυση συναδέλφου μετανάστη
- Στα τριτοκοσμικά τηλεφωνικά κέντρα του ΟΤΕ πέτυχε το 15λεπτο διάλειμμα που μετά επεκτάθηκε σε όλο τον ΟΤΕ , και ο κατάλογος είναι μακρύς …
Και το κυριότερο από όλα επεξεργάζεται σχέδιο ΚΛΑΔΙΚΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ για να ενώσει ΟΛΟΥΣ τους εργαζομένους του κλάδου.
Αντίθετα η πλειοψηφία του ΔΣ της ΠΑΣΕΤΙΜ στηρίζει μια γραμμή που δεν προετοιμάζει τους εργαζόμενους για σκληρές και σε βάθος χρόνου αναμετρήσεις και που υποσχόμενη «εύκολες» και γρήγορες νίκες, αν όλοι τάχα είμαστε «ενωμένοι», σπέρνει αυταπάτες και τελικά ενισχύει την απογοήτευση των εργαζόμενων για την αναποτελεσματικότητα των αγώνων.
Οι εργαζόμενοι άλλη ενότητα χρειάζονται και το ΣΕΤΗΠ αυτή την ενότητα θέλει κι επιδιώκει. Την ενότητα που χτίζεται ανάμεσα στους εργαζόμενους, στη βάση, ξεπερνώντας τις συνδικαλιστικές ηγεσίες όταν αυτές είναι συμβιβασμένες και εργοδοτικές. Την ενότητα που χτίζεται στη συλλογικότητα των γενικών συνελεύσεων, στις κινητοποιήσεις, πάνω σε αιτήματα και διεκδικήσεις που συσπειρώνουν την πλειοψηφία των εργαζόμενων, επειδή απαντάνε στις σύγχρονες ανάγκες μας και όχι στις ανάγκες του εργοδότη. Μόνο μια τέτοια ενότητα-που γνωρίζουμε καλά ότι δεν χτίζεται σε μια μέρα- μπορεί να εξασφαλίσει τη διατήρηση και την επέκταση των δικαιωμάτων μας.
Για όλους μας πρέπει να είναι καθαρό ότι η Ενότητα απαιτεί συνέπεια, ειλικρίνεια και πάνω απ’ όλα απαιτεί σεβασμό στη νοημοσύνη και στα δικαιώματα των εργαζομένων. Γιατί με το μεροκάματο και τα δικαιώματα του εργαζόμενου, αυτού που παράγει τον πλούτο της κοινωνίας κανένας δεν έχει το δικαίωμα να παίζει «παιχνίδια».
Κατακτήσεις όπως αυτές που πέτυχαν οι εργαζόμενοι στον Παπουτσάνη, όπου μετά από 11 βδομάδες απεργία, γύρισαν νικητές στην εργασία τους καθώς η διοίκηση επαναπροσέλαβε τους απολυμένους συναδέλφους τους. Ή οι εργαζόμενοι στο καζίνο Πάρνηθας όπου με συνεχείς και πολύμορφες κινητοποιήσεις πέτυχαν την ανάκληση 13 απολύσεων κάποιων μάλιστα συμβασιούχων καθώς και την υπογραφή σύμβασης με αυξήσεις έως και 9,5%!
Εν κατακλείδι: Ενότητα ναι! Αλλά ενάντια σε ποιον και γιατί; Ενότητα ενάντια στην εργοδοσία και εδώ στην Wind και στο σύνολο του κλάδου και παντού. Ενότητα ενάντια στις πολιτικές του κεφαλαίου. Ενότητα ενάντια στις αντεγατικές πολιτικές ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΕΕ. Ενότητα ενάντια στις εξαγορασμένες – συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες ΓΣΕΕ-ΕΚΑ που εξυπηρετούν τα συμφέροντα αυτών των αντεργατικών πολιτικών. Ενότητα τέλος με τις ταξικές δυνάμεις, με το ΠΑΜΕ. Όχι γιατί υπάρχει «μανία διατήρησης της πολιτικής καθαρότητας» αλλά γιατί αντικειμενικά αυτό το πλαίσιο δεν είναι ένα απλό συνάθροισμα αιτημάτων που μπορεί κατά περιόδους να αυξομειώνεται, αλλά αποτελεί την κατεύθυνση διεκδίκησης της εργατικής τάξης είναι αντικειμενικά διαμορφωμένο με βάση τις ανάγκες της. Χωρίς να αφήνει περιθώρια για ελιγμούς από το κεφάλαιο, καθώς σήμερα και η παραμικρή «κατάκτηση» μπορεί να αφαιρεθεί με μια άλλη ρύθμιση.
Η δέσμευση μας είναι να παλεύουμε με συνέπεια, μαζί με τους εργαζόμενους, για τα συμφέροντα και τα δικαιώματα μας. Σε αυτά τα πλαίσια θα πιέζουμε και στο Δ.Σ υπέρ των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Καμιά βελτίωση των εργασιακών δικαιωμάτων δεν πρόκειται να έρθει χωρίς το δικό μας αγώνα. Ο μόνος δρόμος είναι ενεργή συμμετοχή των εργαζομένων στη λήψη των αποφάσεων και μαχητική αγωνιστική μας στάση γύρω από το πλαίσιο του ΣΕΤΗΠ και του ΠΑΜΕ
Κολιούση Όλγα
Εκλεγμένο μέλος στο ΔΣ του ΠΑΣΕΤΙΜ
και
Μέλος του ΣΕΤΗΠ