Η πρώτη Γενική Συνέλευση στις 30 Νοέμβρη 2006 του Συνδικάτου Εργατοϋπαλλήλων Τηλεπικοινωνιών – Πληροφορικής νομού Αττικής με την ενθαρρυντική συμμετοχή νεολαίων εργαζομένων από ιδιωτικές εταιρείες του κλάδου αποτέλεσε ένα ακόμα καθοριστικό βήμα προς τον ξεκάθαρο στόχο: ένταση των προσπαθειών για μαζικοποίηση του συνδικάτου από σήμερα κιόλας, για την οργάνωση της πάλης με το πλαίσιο του ΠΑΜΕ ενάντια στην αντεργατική πολιτική του κεφαλαίου και των κυβερνήσεών του, για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Επόμενος αγωνιστικός σταθμός ορίστηκε η 24ωρη πανελλαδική απεργία στις 13 Δεκέμβρη και η συμμετοχή στη συγκέντρωση του ΠΑΜΕ.
Από τους νέους σε ηλικία εργαζόμενους, που αψήφησαν την εντεινόμενη εργοδοτική τρομοκρατία στους χώρους δουλιάς, βγήκε και η ζωντανή εμπειρία που μεταφέρθηκε στη Γενική Συνέλευση. Η καταστρατήγηση των εργασιακών δικαιωμάτων, τα ελαστικά ωράρια, το απόλυτο διευθυντικό δικαίωμα. Ολα αυτά που έκαναν ένα νεαρό εργαζόμενο να πει: «Δεν μπορεί να πάει πιο κάτω από εδώ, δεν μπορεί να σκύψουμε άλλο το κεφάλι. Το Συνδικάτο, η συσπείρωση με τις ταξικές δυνάμεις είναι επιτακτική ανάγκη». ‘Η όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ένας άλλος, «οι συνθήκες εργασίας είναι τέτοιες που δε μας αφήνουν χρόνο για να ζήσουμε. Πρέπει να παλέψουμε. Απέναντι στην εργοδοσία, στις κυβερνήσεις του κεφαλαίου, στις συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες που βάζουν πλάτη στις αντεργατικές πολιτικές».
Η πρώτη Γενική Συνέλευση στις 30 Νοέμβρη 2006 του Συνδικάτου Εργατοϋπαλλήλων Τηλεπικοινωνιών – Πληροφορικής νομού Αττικής με την ενθαρρυντική συμμετοχή νεολαίων εργαζομένων από ιδιωτικές εταιρείες του κλάδου αποτέλεσε ένα ακόμα καθοριστικό βήμα προς τον ξεκάθαρο στόχο: ένταση των προσπαθειών για μαζικοποίηση του συνδικάτου από σήμερα κιόλας, για την οργάνωση της πάλης με το πλαίσιο του ΠΑΜΕ ενάντια στην αντεργατική πολιτική του κεφαλαίου και των κυβερνήσεών του, για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Επόμενος αγωνιστικός σταθμός ορίστηκε η 24ωρη πανελλαδική απεργία στις 13 Δεκέμβρη και η συμμετοχή στη συγκέντρωση του ΠΑΜΕ.
Από τους νέους σε ηλικία εργαζόμενους, που αψήφησαν την εντεινόμενη εργοδοτική τρομοκρατία στους χώρους δουλιάς, βγήκε και η ζωντανή εμπειρία που μεταφέρθηκε στη Γενική Συνέλευση. Η καταστρατήγηση των εργασιακών δικαιωμάτων, τα ελαστικά ωράρια, το απόλυτο διευθυντικό δικαίωμα. Ολα αυτά που έκαναν ένα νεαρό εργαζόμενο να πει: «Δεν μπορεί να πάει πιο κάτω από εδώ, δεν μπορεί να σκύψουμε άλλο το κεφάλι. Το Συνδικάτο, η συσπείρωση με τις ταξικές δυνάμεις είναι επιτακτική ανάγκη». ‘Η όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ένας άλλος, «οι συνθήκες εργασίας είναι τέτοιες που δε μας αφήνουν χρόνο για να ζήσουμε. Πρέπει να παλέψουμε. Απέναντι στην εργοδοσία, στις κυβερνήσεις του κεφαλαίου, στις συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες που βάζουν πλάτη στις αντεργατικές πολιτικές».