Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,
Το τελευταίο διάστημα οι συνέπειες της κρίσης γίνονται ακόμη πιο ορατές στη ζωή των εργαζομένων. Όπως και να προσπαθούν να την εξηγήσουν ΜΜΕ και κόμματα του κεφαλαίου, γίνεται φανερό ότι η κρίση είναι σύμφυτη με το υπάρχον σύστημα. Οι πολιτικές που ακολουθήθηκαν στη φάση της ανάπτυξης, δηλ της ανταγωνιστικότητας και της επιχειρηματικότητας και επιταχύνονται σήμερα σημαίνουν αφαίρεση εργασιακών, ασφαλιστικών και κοινωνικών δικαιωμάτων από την εργατική τάξη της χώρας. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα από τη μία ,την ασύλληπτη κερδοφορία του κεφαλαίου. Από την άλλη όμως, οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να καταναλώσουν το πλούτο που παράγουν. Δηλαδή έχουμε υπερπαραγωγή προϊόντων και αδυναμία να καταναλωθούν. Αυτή είναι η βασική αντίθεση του συστήματος που ζούμε, του καπιταλισμού, δηλαδή ο πλούτος παράγεται όλο και περισσότερο κοινωνικά, συνολικά, αλλά τον ιδιοποιούνται, τον μαζεύουν, όλο και λιγότεροι καπιταλιστές, μεγαλομέτοχοι, αφεντικά. Αυτή η βασική αντίθεση δημιουργεί τις κρίσεις που θα είναι όλο και πιο βαθιές
Ακόμα και μέσα στις συνθήκες της κρίσης οι κυβερνήσεις και οι ιμπεριαλιστικοί μηχανισμοί (ΕΕ, ΔΝΤ, ΕΚΤ) παίρνουν όλα τα μέτρα για να διασφαλίσουν και να αυξήσουν την κερδοφορία των μεγάλων μονοπωλιακών ομίλων. Αυτά τα μέτρα προβλέπει το μνημόνιο, αυτά τα μέτρα εφαρμόζει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με την συγκατάθεση των κομμάτων του ευρωμονόδρομου, καταργώντας «νόμιμα» όποιο δικαίωμα μας απέμεινε. Συνυπεύθυνες στην εφαρμογή αυτής της πολιτικής είναι όλες αυτές οι δυνάμεις που ακολουθούν τη γραμμή του συμβιβασμού, τη γραμμή της συμβιβασμένης εργοδοτικής πλειοψηφίας σε ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα για το πώς αλληλοσυμπληρώνεται η κυβέρνηση με τις πλειοψηφίες της ΓΣΕΕ είναι η υπογραφή της ΕΓΣΣΕ που στην ουσία προβλέπει μείωση μισθών με τη σχεδόν ταυτόχρονη απαγόρευση, από μεριάς της κυβέρνησης, για διεκδίκηση κλαδικών ή επιχειρησιακών συλλογικών συμβάσεων που θα προβλέπουν μεγαλύτερες αυξήσεις. Σε συνδυασμό με την αύξηση των ορίων απολύσεων και τη μείωση των αποζημιώσεων, η ζωή των εργαζομένων θα δυσχεραίνει μέρα με την ημέρα ακόμα περισσότερο αφού οδηγούμαστε σε νέο εργασιακό μεσαίωνα. Η επίθεση κατά των εργαζομένων δεν σταματά εδώ. Οι πολιτικοί εκπρόσωποι του κεφαλαίου το επόμενο διάστημα θα συνεχίσουν να λαμβάνουν μέτρα σε αυτή την κατεύθυνση.
Πως όλα αυτά μεταφράζονται στον κλάδο μας; Το τελευταίο 1,5 χρόνο οι επιχειρήσεις του κλάδου αναδιατάσσονται (πωλήσεις, συγχωνεύσεις, πτωχεύσεις), πάνω από 3.000 εργαζόμενοι έχουν χάσει τη δουλειά τους χωρίς να μπορούμε να υπολογίσουμε σε αυτούς τους συναδέλφους που απολύονται λόγω λήξης σύμβασης. Παρά τη διαρκή κίνηση οξύνονται οι ανταγωνισμοί μεταξύ των επιχειρήσεων και με το νέο οπλοστάσιο που τους δίνει νομοθετώντας η κυβέρνηση και οι συμβιβασμένες εργοδοτικές πλειοψηφίες του κλάδου, προχωράνε σε νέα αντεργατική επίθεση. Η διοίκηση του ΟΤΕ (D.T.) έχει ανακοινώσει στους εργαζόμενους ότι θα προχωρήσει στην δημιουργία νέας θυγατρικής στην οποία θα μεταφερθούν 1.700 «περισσευούμενοι» εργαζόμενοι. Ο όμιλος Intracom συνεχίζει τις «εθελούσιες απολύσεις», ενώ η HOL είναι κοντά σε συμφωνία εξαγοράς από τη Forthnet. Η On Telecoms προχώρησε σε μείωση μισθών για όσους συναδέλφους πληρώνονταν από 2.000€ μικτά και πάνω και η Altec 1.600€ μικτά και πάνω, σαν πρώτο βήμα για το συνολικό χτύπημα των αποδοχών των εργαζομένων. Ο όμιλος MIG εξαγόρασε τη Singular και προχώρησε σε απολύσεις , μονομερείς μειώσεις αποδοχών στο σύνολο σχεδόν των εργαζομένων, καταπατώντας και όποιους νόμους έχουν απομείνει να προστατεύουν τους εργαζόμενους.
Η κατάσταση αυτή συνολικά αλλά και στον κλάδο φανερώνει περίτρανα ότι αυτή τη στιγμή «νόμος είναι το δίκιο του κεφαλαιοκράτη». Ένα «δίκιο» που καταστρέφει τεράστιο αριθμό παραγωγικών δυνάμεων, καθώς θέλει ένα μεγάλο στρατό ανέργων ώστε να εκβιάζει τους υπόλοιπους εργαζόμενους για να αυξάνει με τεράστιους ρυθμούς, είτε σε συνθήκες κρίσης είτε σε συνθήκες ανάπτυξης, την κερδοφορία του. Το δίλημμα που μπαίνει μπροστά μας λοιπόν για το επόμενο διάστημα είναι αν στο σύνολό μας εργαζόμενοι και άνεργοι, μαζί με τα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα (ελεύθεροι επαγγελματίες, μικροί έμποροι, μικρομεσαίοι αγρότες) θα είμαστε σε θέση να επιβιώσουμε ή όχι. Το δίλημμα που μπαίνει είναι δουλειά- ζωή λάστιχο μέχρι τα 70, για σύνταξη χαρτζιλίκι, υγεία, πρόνοια και παιδεία για αυτούς που έχουν να πληρώσουν ή διεκδίκηση του πλούτου που εμείς παράγουμε, λαϊκή εξουσία για μια οικονομία που με κεντρικό σχεδιασμό θα έχει σαν στόχο της την εξυπηρέτηση των σύγχρονων διευρυμένων λαϊκών αναγκών, δηλαδή να γίνει «νόμος το δίκιο του εργάτη».
Ο στρατηγικός στόχος που έχει τεθεί από το συνδικάτο μας για τη δημιουργία ενός ενιαίου δημόσιου φορέα τηλεπικοινωνιών 100% κρατική, λαϊκή περιουσία, είναι πιο ρεαλιστικός από ποτέ αφού μόνο με τη δημιουργία ενός τέτοιου φορέα και την ταυτόχρονη κατάργηση της επιχειρηματικής δραστηριότητας στον κλάδο μας, θα απαλλαγούμε από τις συνέπειες της επιχειρηματικότητας και ανταγωνιστικότητας που βιώνουμε τόσα χρόνια. Παράλληλα οι εργαζόμενοι ενταγμένοι στον κεντρικό σχεδιασμό θα είναι σε θέση να εκμεταλλευτούν στο έπακρον τις τεχνολογικές εξελίξεις για να παρέχουν φθηνές και ποιοτικές επικοινωνίες για το λαό και να απολαμβάνουν μισθούς και δικαιώματα με βάση τις ανάγκες τους.
Ακόμα και ο αγώνας για τα καθημερινά προβλήματα πρέπει να έχει τέτοια στρατηγική, να έχει ταξική κατεύθυνση στη βάση της διαχωριστικής γραμμής που θέτει το Πανεργατικό Αγωνιστικό ΜΕτωπο «ή με το κεφαλαίο ή με τους εργάτες». Γιατί ακριβώς αυτό που υπάρχει ως δεδομένο είναι η παντοδυναμία των κεφαλαιοκρατών αφού ελέγχουν πλέον όλες τις εκφάνσεις ης ζωής μας και έχουν στη διάθεση τους έναν τεράστιο μηχανισμό εξουσίας. Για να κάνουν πίσω οι κεφαλαιοκράτες και να είμαστε σε θέση να αμυνθούμε ή ακόμα και να διεκδικήσουμε με βάση τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες, θα πρέπει να νιώσουν ότι η εξουσία τους κινδυνεύει, ότι δεν είναι παντοδύναμοι.
Βέβαια ταξικός αγώνας δε σημαίνει μόνο να θέτουμε ένα στρατηγικό στόχο αλλά να παλεύουμε καθημερινά και αταλάντευτα με αυτή τη στρατηγική μέσα στους χώρους δουλειάς ενάντια στις απολύσεις, στις μειώσεις μισθών, στην εργοδοτική τρομοκρατία, στις συνδικαλιστικές διώξεις, στην κατάργηση εργασιακών και κοινωνικοασφαλιστικών δικαιωμάτων. Την ίδια στιγμή στο πλαίσιο μας πρέπει να εντάσσουμε και αιτήματα που έχουν να κάνουν με την ανακούφιση από τις συνέπειες της κρίσης, όπως για παράδειγμα για τους άνεργους – απολυμένους τα εξής:
1120€ επίδομα ανεργίας, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη με ευθύνη του κράτους, να παγώσουν τα τιμολόγια των ΔΕΚΟ, να καταργηθούν τα τροφεία στους παιδικούς σταθμούς και οι πληρωμές στους ιδιωτικούς να καλύπτονται από το κράτος, να απαγορευτεί κάθε πλειστηριασμός για πρώτη κατοικία με αντικειμενική αξία 200.000€.
Βασική προϋπόθεση για όλα τα παραπάνω είναι η συμμετοχή και η δράση όλων.
Η ανατροπή των συσχετισμών σε ταξική κατεύθυνση.
Η ανατροπή των συσχετισμών σε ταξική κατεύθυνση.
Οργανώσου σήμερα στο ΣΕΤΗΠ, κάθε καθυστέρηση κάθε ενδοιασμός έχει τραγικές συνέπειες σε όλο το φάσμα της ζωής μας. Δεν υπάρχουν εργολάβοι λύσεων. Τώρα είναι η στιγμή που πρέπει να πάρουμε την υπόθεση στα χέρια μας για έναν αγώνα όχι για την τιμή των όπλων αλλά για έναν αγώνα με προοπτική για τη μόνη φιλεργατική- φιλολαϊκή διέξοδο από την κρίση, τη λαϊκή εξουσία – λαϊκή οικονομία.
Σε καλούμε στην Σύσκεψη του Συνδικάτου
την Τετάρτη 4 Αυγούστου στις 18:30
Στα γραφεία του συνδικάτου Γ΄ Σεπτεμβρίου 48β & Μάρνης, Αθήνα
Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,
Το τελευταίο διάστημα οι συνέπειες της κρίσης γίνονται ακόμη πιο ορατές στη ζωή των εργαζομένων. Όπως και να προσπαθούν να την εξηγήσουν ΜΜΕ και κόμματα του κεφαλαίου, γίνεται φανερό ότι η κρίση είναι σύμφυτη με το υπάρχον σύστημα. Οι πολιτικές που ακολουθήθηκαν στη φάση της ανάπτυξης, δηλ της ανταγωνιστικότητας και της επιχειρηματικότητας και επιταχύνονται σήμερα σημαίνουν αφαίρεση εργασιακών, ασφαλιστικών και κοινωνικών δικαιωμάτων από την εργατική τάξη της χώρας. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα από τη μία ,την ασύλληπτη κερδοφορία του κεφαλαίου. Από την άλλη όμως, οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να καταναλώσουν το πλούτο που παράγουν. Δηλαδή έχουμε υπερπαραγωγή προϊόντων και αδυναμία να καταναλωθούν. Αυτή είναι η βασική αντίθεση του συστήματος που ζούμε, του καπιταλισμού, δηλαδή ο πλούτος παράγεται όλο και περισσότερο κοινωνικά, συνολικά, αλλά τον ιδιοποιούνται, τον μαζεύουν, όλο και λιγότεροι καπιταλιστές, μεγαλομέτοχοι, αφεντικά. Αυτή η βασική αντίθεση δημιουργεί τις κρίσεις που θα είναι όλο και πιο βαθιές
Ακόμα και μέσα στις συνθήκες της κρίσης οι κυβερνήσεις και οι ιμπεριαλιστικοί μηχανισμοί (ΕΕ, ΔΝΤ, ΕΚΤ) παίρνουν όλα τα μέτρα για να διασφαλίσουν και να αυξήσουν την κερδοφορία των μεγάλων μονοπωλιακών ομίλων. Αυτά τα μέτρα προβλέπει το μνημόνιο, αυτά τα μέτρα εφαρμόζει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με την συγκατάθεση των κομμάτων του ευρωμονόδρομου, καταργώντας «νόμιμα» όποιο δικαίωμα μας απέμεινε. Συνυπεύθυνες στην εφαρμογή αυτής της πολιτικής είναι όλες αυτές οι δυνάμεις που ακολουθούν τη γραμμή του συμβιβασμού, τη γραμμή της συμβιβασμένης εργοδοτικής πλειοψηφίας σε ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα για το πώς αλληλοσυμπληρώνεται η κυβέρνηση με τις πλειοψηφίες της ΓΣΕΕ είναι η υπογραφή της ΕΓΣΣΕ που στην ουσία προβλέπει μείωση μισθών με τη σχεδόν ταυτόχρονη απαγόρευση, από μεριάς της κυβέρνησης, για διεκδίκηση κλαδικών ή επιχειρησιακών συλλογικών συμβάσεων που θα προβλέπουν μεγαλύτερες αυξήσεις. Σε συνδυασμό με την αύξηση των ορίων απολύσεων και τη μείωση των αποζημιώσεων, η ζωή των εργαζομένων θα δυσχεραίνει μέρα με την ημέρα ακόμα περισσότερο αφού οδηγούμαστε σε νέο εργασιακό μεσαίωνα. Η επίθεση κατά των εργαζομένων δεν σταματά εδώ. Οι πολιτικοί εκπρόσωποι του κεφαλαίου το επόμενο διάστημα θα συνεχίσουν να λαμβάνουν μέτρα σε αυτή την κατεύθυνση.
Πως όλα αυτά μεταφράζονται στον κλάδο μας; Το τελευταίο 1,5 χρόνο οι επιχειρήσεις του κλάδου αναδιατάσσονται (πωλήσεις, συγχωνεύσεις, πτωχεύσεις), πάνω από 3.000 εργαζόμενοι έχουν χάσει τη δουλειά τους χωρίς να μπορούμε να υπολογίσουμε σε αυτούς τους συναδέλφους που απολύονται λόγω λήξης σύμβασης. Παρά τη διαρκή κίνηση οξύνονται οι ανταγωνισμοί μεταξύ των επιχειρήσεων και με το νέο οπλοστάσιο που τους δίνει νομοθετώντας η κυβέρνηση και οι συμβιβασμένες εργοδοτικές πλειοψηφίες του κλάδου, προχωράνε σε νέα αντεργατική επίθεση. Η διοίκηση του ΟΤΕ (D.T.) έχει ανακοινώσει στους εργαζόμενους ότι θα προχωρήσει στην δημιουργία νέας θυγατρικής στην οποία θα μεταφερθούν 1.700 «περισσευούμενοι» εργαζόμενοι. Ο όμιλος Intracom συνεχίζει τις «εθελούσιες απολύσεις», ενώ η HOL είναι κοντά σε συμφωνία εξαγοράς από τη Forthnet. Η On Telecoms προχώρησε σε μείωση μισθών για όσους συναδέλφους πληρώνονταν από 2.000€ μικτά και πάνω και η Altec 1.600€ μικτά και πάνω, σαν πρώτο βήμα για το συνολικό χτύπημα των αποδοχών των εργαζομένων. Ο όμιλος MIG εξαγόρασε τη Singular και προχώρησε σε απολύσεις , μονομερείς μειώσεις αποδοχών στο σύνολο σχεδόν των εργαζομένων, καταπατώντας και όποιους νόμους έχουν απομείνει να προστατεύουν τους εργαζόμενους.
Η κατάσταση αυτή συνολικά αλλά και στον κλάδο φανερώνει περίτρανα ότι αυτή τη στιγμή «νόμος είναι το δίκιο του κεφαλαιοκράτη». Ένα «δίκιο» που καταστρέφει τεράστιο αριθμό παραγωγικών δυνάμεων, καθώς θέλει ένα μεγάλο στρατό ανέργων ώστε να εκβιάζει τους υπόλοιπους εργαζόμενους για να αυξάνει με τεράστιους ρυθμούς, είτε σε συνθήκες κρίσης είτε σε συνθήκες ανάπτυξης, την κερδοφορία του. Το δίλημμα που μπαίνει μπροστά μας λοιπόν για το επόμενο διάστημα είναι αν στο σύνολό μας εργαζόμενοι και άνεργοι, μαζί με τα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα (ελεύθεροι επαγγελματίες, μικροί έμποροι, μικρομεσαίοι αγρότες) θα είμαστε σε θέση να επιβιώσουμε ή όχι. Το δίλημμα που μπαίνει είναι δουλειά- ζωή λάστιχο μέχρι τα 70, για σύνταξη χαρτζιλίκι, υγεία, πρόνοια και παιδεία για αυτούς που έχουν να πληρώσουν ή διεκδίκηση του πλούτου που εμείς παράγουμε, λαϊκή εξουσία για μια οικονομία που με κεντρικό σχεδιασμό θα έχει σαν στόχο της την εξυπηρέτηση των σύγχρονων διευρυμένων λαϊκών αναγκών, δηλαδή να γίνει «νόμος το δίκιο του εργάτη».
Ο στρατηγικός στόχος που έχει τεθεί από το συνδικάτο μας για τη δημιουργία ενός ενιαίου δημόσιου φορέα τηλεπικοινωνιών 100% κρατική, λαϊκή περιουσία, είναι πιο ρεαλιστικός από ποτέ αφού μόνο με τη δημιουργία ενός τέτοιου φορέα και την ταυτόχρονη κατάργηση της επιχειρηματικής δραστηριότητας στον κλάδο μας, θα απαλλαγούμε από τις συνέπειες της επιχειρηματικότητας και ανταγωνιστικότητας που βιώνουμε τόσα χρόνια. Παράλληλα οι εργαζόμενοι ενταγμένοι στον κεντρικό σχεδιασμό θα είναι σε θέση να εκμεταλλευτούν στο έπακρον τις τεχνολογικές εξελίξεις για να παρέχουν φθηνές και ποιοτικές επικοινωνίες για το λαό και να απολαμβάνουν μισθούς και δικαιώματα με βάση τις ανάγκες τους.
Ακόμα και ο αγώνας για τα καθημερινά προβλήματα πρέπει να έχει τέτοια στρατηγική, να έχει ταξική κατεύθυνση στη βάση της διαχωριστικής γραμμής που θέτει το Πανεργατικό Αγωνιστικό ΜΕτωπο «ή με το κεφαλαίο ή με τους εργάτες». Γιατί ακριβώς αυτό που υπάρχει ως δεδομένο είναι η παντοδυναμία των κεφαλαιοκρατών αφού ελέγχουν πλέον όλες τις εκφάνσεις ης ζωής μας και έχουν στη διάθεση τους έναν τεράστιο μηχανισμό εξουσίας. Για να κάνουν πίσω οι κεφαλαιοκράτες και να είμαστε σε θέση να αμυνθούμε ή ακόμα και να διεκδικήσουμε με βάση τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες, θα πρέπει να νιώσουν ότι η εξουσία τους κινδυνεύει, ότι δεν είναι παντοδύναμοι.
Βέβαια ταξικός αγώνας δε σημαίνει μόνο να θέτουμε ένα στρατηγικό στόχο αλλά να παλεύουμε καθημερινά και αταλάντευτα με αυτή τη στρατηγική μέσα στους χώρους δουλειάς ενάντια στις απολύσεις, στις μειώσεις μισθών, στην εργοδοτική τρομοκρατία, στις συνδικαλιστικές διώξεις, στην κατάργηση εργασιακών και κοινωνικοασφαλιστικών δικαιωμάτων. Την ίδια στιγμή στο πλαίσιο μας πρέπει να εντάσσουμε και αιτήματα που έχουν να κάνουν με την ανακούφιση από τις συνέπειες της κρίσης, όπως για παράδειγμα για τους άνεργους – απολυμένους τα εξής:
1120€ επίδομα ανεργίας, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη με ευθύνη του κράτους, να παγώσουν τα τιμολόγια των ΔΕΚΟ, να καταργηθούν τα τροφεία στους παιδικούς σταθμούς και οι πληρωμές στους ιδιωτικούς να καλύπτονται από το κράτος, να απαγορευτεί κάθε πλειστηριασμός για πρώτη κατοικία με αντικειμενική αξία 200.000€.
Βασική προϋπόθεση για όλα τα παραπάνω είναι η συμμετοχή και η δράση όλων.
Η ανατροπή των συσχετισμών σε ταξική κατεύθυνση.
Η ανατροπή των συσχετισμών σε ταξική κατεύθυνση.
Οργανώσου σήμερα στο ΣΕΤΗΠ, κάθε καθυστέρηση κάθε ενδοιασμός έχει τραγικές συνέπειες σε όλο το φάσμα της ζωής μας. Δεν υπάρχουν εργολάβοι λύσεων. Τώρα είναι η στιγμή που πρέπει να πάρουμε την υπόθεση στα χέρια μας για έναν αγώνα όχι για την τιμή των όπλων αλλά για έναν αγώνα με προοπτική για τη μόνη φιλεργατική- φιλολαϊκή διέξοδο από την κρίση, τη λαϊκή εξουσία – λαϊκή οικονομία.
Σε καλούμε στην Σύσκεψη του Συνδικάτου
την Τετάρτη 4 Αυγούστου στις 18:30
Στα γραφεία του συνδικάτου Γ΄ Σεπτεμβρίου 48β & Μάρνης, Αθήνα