Συναδέλφισσες, συνάδελφοι στο κλάδο των Τηλεπικοινωνιών και Πληροφορικής,
Τιμάμε μια σημαντική στιγμή του παγκόσμιου εργατικού κινήματος την ιστορική επέτειο της 8ης Μάρτη, της Παγκόσμιας Μέρας της Γυναίκας, που είναι μέρα αγώνα, μέρα σύμβολο για τη συμμετοχή των γυναικών στην πάλη για ισότιμα δικαιώματα ανδρών και γυναικών στην εργασία, στη μόρφωση, στην κοινωνική ζωή.
Η θυσία των εργατριών στα υφαντουργεία και τα ραφτάδικα της Νέας Υόρκης το 1857 έχει βάλει τη σφραγίδα της, έχει αφήσει πολύτιμη παρακαταθήκη, αγωνιστική πείρα για τη συνέχεια. Μας διδάσκει ότι η ελπίδα και η αισιοδοξία για τις γυναίκες της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων μπορούν να γεννηθούν στο δρόμο της συλλογικής διεκδίκησης, του ταξικού αγώνα για τη γυναικεία ισοτιμία και χειραφέτηση.
Σήμερα, 162 χρόνια μετά, συναντάμε στους χώρους δουλειάς, στα ΜΜΕ, σε μηχανισμούς όπως οι ΜΚΟ μια οργανωμένη προσπάθεια από την εργοδοσία, από το αστικό κράτος να μας πείσουν ότι δήθεν κόπτονται για τα δικαιώματα των γυναικών, προβάλλουν την λογική της ατομικής λύσης και προωθούν δομές «Κοινωνικά Αλληλέγγυας Οικονομίας» ώστε να απαλλάσσεται το κράτος από κρατικές υποδομές και υπηρεσίες που αφορούν την φροντίδα της οικογένειας. Προβάλλουν την γυναικεία επιχειρηματικότητα, την ανέλιξη, το ζήτημα του συνδυασμού καριέρας οικογένειας, το ζήτημα των «ίσων ευκαιριών και δικαιωμάτων». Ταυτόχρονα η Κυβέρνηση, τα αστικά κόμματα, υλοποιούν τις επιταγές του κεφαλαίου, τις κατευθύνσεις της ΕΕ και προωθούν ένα σωρό αντεργατικά μέτρα που απαλλάσσουν το κράτος, τους εργοδότες από παροχές και δικαιώματα των εργαζομένων, όπως επιδόματα, άδειες κ.α. Αξιοποιούν την μητρότητα, την «ισότητα» για να προωθήσουν την αντεργατική πολιτική τους, όπως το να καθιερώσουν την μερική απασχόληση ή να αυξήσουν τα όρια συνταξιοδότησης.
Ταυτόχρονα η εργοδοσία αξιοποιώντας την «Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη» οργανώνει πάρτι στους χώρους δουλειάς, δώρα για τις μανάδες, εθελοντικές δράσεις πχ ενάντια στον καρκίνο του μαστού κ.ά. προβάλλοντας ότι δήθεν επιτελεί κοινωνικό έργο.
Η αλήθεια που βιώνουν οι εργαζόμενοι στους χώρους δουλειάς απέχει μίλια από αυτό που προβάλλει η εργοδοσία με σκοπό την μεγαλύτερη ενσωμάτωση αντρών και γυναικών στα συμφέροντά της. Αυτό που βιώνουν οι εργαζόμενοι είναι οι μισθοί που απέχουν πολύ από τις ανάγκες μας, οι συμβάσεις ορισμένου χρόνου, η μερική απασχόληση, η εργασία μέσω δουλεμπορικών, οι ακατάστατες βάρδιες που δεν αφήνουν τον εργαζόμενο να οργανώσει τη ζωή του, οι ατελείωτες ώρες δουλειάς ώστε να τελειώσει το «project», η απληρωσία, η πίεση, η εντατικοποίηση, οι απαράδεκτες συνθήκες δουλειάς που σακατεύουν τους εργαζόμενους. Ταυτόχρονα βιώνουν ελλείπεις κρατικές δομές Υγείας, Παιδείας, Πρόνοιας.
Στις μέρες μας η πρόοδος της επιστήμης και της τεχνολογίας μπορεί να εξασφαλίσει μόνιμη και σταθερή δουλειά, με μισθό που να καλύπτει όλες τις ανάγκες, με πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα & λιγότερες ώρες εργασίας.
Κανένας συμβιβασμός με την ζωή που μας επιβάλουν. Να μην αποδεχτούμε να ζούμε όπως πριν 162 χρόνια για χάρη της ανταγωνιστικότητας και της λεγόμενης ανάπτυξης τους . Είναι ψέμα πως έτσι θα εξασφαλίσουμε την δουλειά μας, τον μισθό μας, το μεγάλωμα των παιδιών μας, έχουμε πείρα πια!
Καλούμε όλες τις γυναίκες του κλάδου να παραδειγματιστούν από τις εργάτριες της Νέας Υόρκης και να οργανωθούν στο ΣΕΤΗΠ ώστε την ενιαία επίθεση στα δικαιώματα μας από κυβέρνηση, Ε.Ε., εργοδοσία, να την αντιμετωπίσουμε ενιαία και οργανωμένα.
Συμμετέχουμε στην κινητοποίηση της ΟΓΕ την Παρασκευή 8 Μάρτη στα Προπύλαια στην Αθήνα στις 6 μ.μ.
Σας προσκαλούμε στην εκδήλωσή του ΣΕΤΗΠ
για την 8 Μάρτη με την προβολή ταινίας «Δύο μέρες, μια νύχτα»
την Τετάρτη 13/3, 19.00 μ.μ. στο ΕΚΑ
Συναδέλφισσες, συνάδελφοι στο κλάδο των Τηλεπικοινωνιών και Πληροφορικής,
Τιμάμε μια σημαντική στιγμή του παγκόσμιου εργατικού κινήματος την ιστορική επέτειο της 8ης Μάρτη, της Παγκόσμιας Μέρας της Γυναίκας, που είναι μέρα αγώνα, μέρα σύμβολο για τη συμμετοχή των γυναικών στην πάλη για ισότιμα δικαιώματα ανδρών και γυναικών στην εργασία, στη μόρφωση, στην κοινωνική ζωή.
Η θυσία των εργατριών στα υφαντουργεία και τα ραφτάδικα της Νέας Υόρκης το 1857 έχει βάλει τη σφραγίδα της, έχει αφήσει πολύτιμη παρακαταθήκη, αγωνιστική πείρα για τη συνέχεια. Μας διδάσκει ότι η ελπίδα και η αισιοδοξία για τις γυναίκες της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων μπορούν να γεννηθούν στο δρόμο της συλλογικής διεκδίκησης, του ταξικού αγώνα για τη γυναικεία ισοτιμία και χειραφέτηση.
Σήμερα, 162 χρόνια μετά, συναντάμε στους χώρους δουλειάς, στα ΜΜΕ, σε μηχανισμούς όπως οι ΜΚΟ μια οργανωμένη προσπάθεια από την εργοδοσία, από το αστικό κράτος να μας πείσουν ότι δήθεν κόπτονται για τα δικαιώματα των γυναικών, προβάλλουν την λογική της ατομικής λύσης και προωθούν δομές «Κοινωνικά Αλληλέγγυας Οικονομίας» ώστε να απαλλάσσεται το κράτος από κρατικές υποδομές και υπηρεσίες που αφορούν την φροντίδα της οικογένειας. Προβάλλουν την γυναικεία επιχειρηματικότητα, την ανέλιξη, το ζήτημα του συνδυασμού καριέρας οικογένειας, το ζήτημα των «ίσων ευκαιριών και δικαιωμάτων». Ταυτόχρονα η Κυβέρνηση, τα αστικά κόμματα, υλοποιούν τις επιταγές του κεφαλαίου, τις κατευθύνσεις της ΕΕ και προωθούν ένα σωρό αντεργατικά μέτρα που απαλλάσσουν το κράτος, τους εργοδότες από παροχές και δικαιώματα των εργαζομένων, όπως επιδόματα, άδειες κ.α. Αξιοποιούν την μητρότητα, την «ισότητα» για να προωθήσουν την αντεργατική πολιτική τους, όπως το να καθιερώσουν την μερική απασχόληση ή να αυξήσουν τα όρια συνταξιοδότησης.
Ταυτόχρονα η εργοδοσία αξιοποιώντας την «Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη» οργανώνει πάρτι στους χώρους δουλειάς, δώρα για τις μανάδες, εθελοντικές δράσεις πχ ενάντια στον καρκίνο του μαστού κ.ά. προβάλλοντας ότι δήθεν επιτελεί κοινωνικό έργο.
Η αλήθεια που βιώνουν οι εργαζόμενοι στους χώρους δουλειάς απέχει μίλια από αυτό που προβάλλει η εργοδοσία με σκοπό την μεγαλύτερη ενσωμάτωση αντρών και γυναικών στα συμφέροντά της. Αυτό που βιώνουν οι εργαζόμενοι είναι οι μισθοί που απέχουν πολύ από τις ανάγκες μας, οι συμβάσεις ορισμένου χρόνου, η μερική απασχόληση, η εργασία μέσω δουλεμπορικών, οι ακατάστατες βάρδιες που δεν αφήνουν τον εργαζόμενο να οργανώσει τη ζωή του, οι ατελείωτες ώρες δουλειάς ώστε να τελειώσει το «project», η απληρωσία, η πίεση, η εντατικοποίηση, οι απαράδεκτες συνθήκες δουλειάς που σακατεύουν τους εργαζόμενους. Ταυτόχρονα βιώνουν ελλείπεις κρατικές δομές Υγείας, Παιδείας, Πρόνοιας.
Στις μέρες μας η πρόοδος της επιστήμης και της τεχνολογίας μπορεί να εξασφαλίσει μόνιμη και σταθερή δουλειά, με μισθό που να καλύπτει όλες τις ανάγκες, με πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα & λιγότερες ώρες εργασίας.
Κανένας συμβιβασμός με την ζωή που μας επιβάλουν. Να μην αποδεχτούμε να ζούμε όπως πριν 162 χρόνια για χάρη της ανταγωνιστικότητας και της λεγόμενης ανάπτυξης τους . Είναι ψέμα πως έτσι θα εξασφαλίσουμε την δουλειά μας, τον μισθό μας, το μεγάλωμα των παιδιών μας, έχουμε πείρα πια!
Καλούμε όλες τις γυναίκες του κλάδου να παραδειγματιστούν από τις εργάτριες της Νέας Υόρκης και να οργανωθούν στο ΣΕΤΗΠ ώστε την ενιαία επίθεση στα δικαιώματα μας από κυβέρνηση, Ε.Ε., εργοδοσία, να την αντιμετωπίσουμε ενιαία και οργανωμένα.
Συμμετέχουμε στην κινητοποίηση της ΟΓΕ την Παρασκευή 8 Μάρτη στα Προπύλαια στην Αθήνα στις 6 μ.μ.
Σας προσκαλούμε στην εκδήλωσή του ΣΕΤΗΠ
για την 8 Μάρτη με την προβολή ταινίας «Δύο μέρες, μια νύχτα»
την Τετάρτη 13/3, 19.00 μ.μ. στο ΕΚΑ