ΚΟΚΚΙΝΑ ΧΩΜΑΤΑ
Ο ήλιος πια δεν φτάνει σε αυτή την γειτονιά, σε αυτά τα χώματα.
Σε τούτα τα ματωμένα χώματα, σε τούτο τον τόπο γεμάτο πόνο και ηρωισμό.
Σα να λυσμονησε ο δυνατός αυτός ήλιος ένα τόσο ταπεινό τόπο , έτσι που λασπωνει το αίμα στις γουρνες του δρόμου και δε μαζεύεται.
Μα ο ήλιος θα λάμψει ξανά σε αυτόν τον τόπο. Θα μπει απ’ τα παράθυρα , θα τρυπωσει μέσα από φυλλωσιές και θα μπει μέσα στις καρδιές των ανθρώπων.
Έτσι που η συντροφικότητα θα γεμίζει τα στόματα και θα μοιάζει με λέξη δεμένη με την ιστορία του τόπου και των ανθρώπων του.
Έτσι που τα δάκρυα θα γίνουν φωνές και η πάλη θα εκφράζει τις πονεμένες καρδιές ακόμα και αυτών που το αρνούνταν.
Το κόκκινο αυτό αίμα γράφτηκε πάνω στους τοίχους και ποτησε τα χώματα όπως ποτησε και τις μνήμες μας.
Ένα αίμα που κυλά μέσα στις φλέβες μας.
Θυσίες που δεν ξεχνιούνται. Θυσίες μεγαλύτερες από τον ήλιο και από τον άνθρωπο.
Οι θυσίες αυτές γέμισαν τα τραγούδια, τα λόγια και τον ηρωισμό του λαού.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερος ηρωισμός απ’ το να είσαι αγέρωχος μπροστά στο θάνατο.
Απ’ το να φιλάς στον ώμο τα πεσμένα κορμιά των συντρόφων σου και να συνεχίζεις τον αγώνα τους.
Ορέστης
ΚΟΚΚΙΝΑ ΧΩΜΑΤΑ
Ο ήλιος πια δεν φτάνει σε αυτή την γειτονιά, σε αυτά τα χώματα.
Σε τούτα τα ματωμένα χώματα, σε τούτο τον τόπο γεμάτο πόνο και ηρωισμό.
Σα να λυσμονησε ο δυνατός αυτός ήλιος ένα τόσο ταπεινό τόπο , έτσι που λασπωνει το αίμα στις γουρνες του δρόμου και δε μαζεύεται.
Μα ο ήλιος θα λάμψει ξανά σε αυτόν τον τόπο. Θα μπει απ’ τα παράθυρα , θα τρυπωσει μέσα από φυλλωσιές και θα μπει μέσα στις καρδιές των ανθρώπων.
Έτσι που η συντροφικότητα θα γεμίζει τα στόματα και θα μοιάζει με λέξη δεμένη με την ιστορία του τόπου και των ανθρώπων του.
Έτσι που τα δάκρυα θα γίνουν φωνές και η πάλη θα εκφράζει τις πονεμένες καρδιές ακόμα και αυτών που το αρνούνταν.
Το κόκκινο αυτό αίμα γράφτηκε πάνω στους τοίχους και ποτησε τα χώματα όπως ποτησε και τις μνήμες μας.
Ένα αίμα που κυλά μέσα στις φλέβες μας.
Θυσίες που δεν ξεχνιούνται. Θυσίες μεγαλύτερες από τον ήλιο και από τον άνθρωπο.
Οι θυσίες αυτές γέμισαν τα τραγούδια, τα λόγια και τον ηρωισμό του λαού.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερος ηρωισμός απ’ το να είσαι αγέρωχος μπροστά στο θάνατο.
Απ’ το να φιλάς στον ώμο τα πεσμένα κορμιά των συντρόφων σου και να συνεχίζεις τον αγώνα τους.
Ορέστης