Συνάδελφοι στην εταιρεία Unify,
Όπως ήδη γνωρίζετε, την Παρασκευή 13/07 (Friday – Fire day), η εταιρεία προχώρησε στην απόλυση 6 συναδέλφων με το αιτιολογικό της χαμηλής απόδοσης και των «επιχειρησιακών λόγων». Δεδομένου ότι οι συνάδελφοι ήταν εργαζόμενοι στην εταιρεία για πάνω από 10 χρόνια έκαστος κι από την άλλη ότι το καθεστώς των interns γενικεύεται, γίνεται φανερό ότι αντικαθιστούνται παλιοί εργαζόμενοι με μεγαλύτερο μισθό και πιο συγκροτημένα εργασιακά δικαιώματα, από νεότερους με χαμηλότερα. Αυτό, είναι ανεξάρτητο από το αν δουλεύουν πάνω στο ίδιο προϊόν ή αντικείμενο.
Βεβαίως, η διοίκηση της εταιρείας, θα προσπαθήσει να πείσει για το δίκαιο κι αναγκαίο των απολύσεων, ότι εξαντλήθηκαν όλα τα περιθώρια πριν προχωρήσει σε αυτές, για το πόσο δυστυχές είναι σαν γεγονός αλλά ότι δε μπορούσε να κάνει αλλιώς. Θα προσπαθήσει επίσης να κατευνάσει τις όποιες αντιδράσεις από την πλευρά των εργαζόμενων, να καθησυχάσει για να συνεχιστεί το ”day to day” και το “business as usual” χωρίς να δημιουργηθεί τυχόν αναστάτωση. Ότι οι άξιοι κι εργατικοί εργαζόμενοι, εφόσον κάνουν σωστά τη δουλειά τους και πιάνουν τους στόχους, δεν έχουν να φοβούνται κάτι. Με άλλα λόγια, αφού δεν κατάφερε να το περάσει στα μουλωχτά, θα επιδιώξει να κάνει σα να μη συνέβη τίποτα. Μέχρι βεβαίως την επόμενη φορά.
Η ουσία είναι ότι όπως κάθε επιχειρηματικός όμιλος, έτσι κι η Unify, γίνεται αμείλικτος όταν θέλει να διαφυλάξει τα κέρδη του, να προχωρήσει στις λεγόμενες απαραίτητες αναδιαρθρώσεις που θα της εξασφαλίσουν τη μέγιστη ανταγωνιστικότητα. Θύματα αυτών των στόχων πέφτουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, είτε μιλάμε για ανάπτυξη κι επέκταση εργασιών, είτε για κρίση και περιορισμό δραστηριοτήτων. Πως εξηγείται άλλωστε το γεγονός, ότι και στις επιχειρήσεις που αναπτύσσονται αξιοποιείται όλο το αντιδραστικό – αντεργατικό οπλοστάσιο με το οποίο τους έχουν οπλίσει οι διάφορες κυβερνήσεις που πέρασαν τα προηγούμενα χρόνια, κι η τωρινή ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, μαζί με την Ευρωπαϊκή Ένωση; Κι η κρίση κι η ανάπτυξη, φορτώνεται πάνω στις πλάτες των εργαζόμενων. Στην κρίση ζητάνε υπομονή και συγκαταβατικότητα, ανοχή στις θυσίες για να μην «πέσουν και τα δικά μας καράβια έξω». Στην ανάπτυξη, ζητάνε με τη σκληρή κι ατελείωτη δουλειά, να μην υπάρχουν «παράλογες απαιτήσεις», διότι τότε είναι η ευκαιρία να επιτύχει η εταιρεία τους στόχους της, τότε υπάρχει το momentum για να βρεθεί σε καλύτερη θέση στην αγορά. Αλήθεια, πόσο φαιδρά είναι όλα αυτά;
Γνωρίζουμε ότι τέτοιες κινήσεις φέρνουν εντατικοποίηση της δουλειάς για τους υπόλοιπους εργαζομένους, για να σκύψουν το κεφάλι και να πιάσουν τους στόχους, όσο υψηλοί κι αν είναι αυτοί, για να μην κινδυνέψουν τυχόν κι οι ίδιοι. Θα προσπαθήσουν να πείσουν για την ανάγκη ανταγωνιστικότητας της εταιρείας και των ξεχωριστών προϊόντων της ώστε να μην προκύψουν ενδεχομένως νέοι «επιχειρησιακοί λόγοι». Ο μπαμπούλας της απόλυσης θα κρέμεται πάνω από τα κεφάλια των εργαζόμενων.
Σε αυτό άλλωστε δεν αποσκοπεί κι η αξιολόγηση κι η αυτοαξιολόγηση; Στο να είμαστε σε ένα μόνιμο κυνηγητό της επίτευξης στόχων, να επιδιώκουμε υψηλή βαθμολογία. Λες και τα πραγματικά δικαιώματά μας εξαρτώνται από τέτοιους παράγοντες. Λες και το πραγματικό ενδιαφέρον για τη δουλειά, το πόσο ελκυστικό είναι αυτό που κάνουμε και το προσωπικό «κίνητρο» για να βελτίωση, έχει καμιά σχέση με τις επιδιώξεις και τους στόχους της κάθε εταιρείας. Αυτές θα ενδιαφέρονται μόνο για τα κέρδη τους. Οι αξιολογήσεις, οι κοινωνικοί αυτοματισμοί, η λογική του ο καθένας να κοιτάζει τη δουλειά του κι ας καίγεται το σπίτι του διπλανού, είναι βούτυρο στο ψωμί τους για τις κάθε φορά στοχεύσεις τους.
Συνάδελφοι, σε όλους τους κλάδους, σε όλες τις εταιρείες, συναντώνται λίγο πολύ παρόμοια ζητήματα. Όπου κι αν βρεθούμε, θα βρισκόμαστε κάθε φορά απέναντι πάνω κάτω στα ίδια. Ο κάθε εργοδότης, η κάθε διοίκηση εταιρείας, να προσπαθεί να μας πείθει για το άριστο και πρωτοποριακό του προϊόντος και υπηρεσιών της, τις εξαιρετικές συνθήκες εργασίας τύπου “Great Place to Work” στη Unify, και τα εν γνώσει της προβλήματα που προσπαθεί όμως να λύσει.
Ο δρόμος επομένως που ακολουθούμε, αυτός που έχει επιφέρει την κατάκτηση των όσων δικαιωμάτων έχουμε γνωρίσει, αυτών που σήμερα μας παίρνουν πίσω, είναι η οργάνωση σε κλαδικό κι επιχειρησιακό επίπεδο, η σύνδεση, ο κοινός ταξικός αγώνας με όλους τους εργαζόμενους που αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα. Απέναντι στους εργοδότες, τις κυβερνήσεις τους, την ΕΕ.
ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ:
- Ανάκληση όλων των απολύσεων.
- Μετακίνηση των συναδέλφων σε νέο τμήμα για την περίπτωση που παύουν ή περιορίζονται οι εργασίες σε κάποιο τμήμα/ προϊόν. Να δοθεί συγκεκριμένο αντικείμενο εργασίας ενδιαφέροντος σε άλλη περίπτωση
- Να εγγυηθεί η διοίκηση της εταιρείας ότι δε θα προχωρήσει και σε άλλες απολύσεις.
- Μετατροπή των συμβάσεων των συναδέλφων που εργάζονται με πρακτική, σε αορίστου χρόνου με πλήρεις αποδοχές. Κατάργηση της τζάμπα εργασίας.
- Κανένας περιορισμός των δικαιωμάτων μας, καμία εντατικοποίηση. Να προσληφθούν κι άλλοι συνάδελφοι για να καλυφθούν οι ανάγκες και από τα κενά που έχουν δημιουργηθεί από την οικειοθελή αποχώρηση συναδέλφων
ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟ ΚΛΑΔΙΚΟ ΜΑΣ ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ, ΤΟ ΣΕΤΗΠ, ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ ΓΙΑ:
- Πάλη για υπογραφή Κλαδικής Σύμβασης από κοινού και με τα επιχειρησιακά σωματεία του κλάδου στην κατεύθυνση της ανάκτησης όσων χάσαμε στην κρίση.
- Κατάργηση όλων των μνημονίων και των αντεργατικών νόμων.
- Αυξήσεις στους μισθούς – αναπλήρωση των τεράστιων απωλειών που είχαμε τα τελευταία χρόνια.
- Όχι στη φοροληστεία του εισοδήματός μας.
Συνάδελφοι στην εταιρεία Unify,
Όπως ήδη γνωρίζετε, την Παρασκευή 13/07 (Friday – Fire day), η εταιρεία προχώρησε στην απόλυση 6 συναδέλφων με το αιτιολογικό της χαμηλής απόδοσης και των «επιχειρησιακών λόγων». Δεδομένου ότι οι συνάδελφοι ήταν εργαζόμενοι στην εταιρεία για πάνω από 10 χρόνια έκαστος κι από την άλλη ότι το καθεστώς των interns γενικεύεται, γίνεται φανερό ότι αντικαθιστούνται παλιοί εργαζόμενοι με μεγαλύτερο μισθό και πιο συγκροτημένα εργασιακά δικαιώματα, από νεότερους με χαμηλότερα. Αυτό, είναι ανεξάρτητο από το αν δουλεύουν πάνω στο ίδιο προϊόν ή αντικείμενο.
Βεβαίως, η διοίκηση της εταιρείας, θα προσπαθήσει να πείσει για το δίκαιο κι αναγκαίο των απολύσεων, ότι εξαντλήθηκαν όλα τα περιθώρια πριν προχωρήσει σε αυτές, για το πόσο δυστυχές είναι σαν γεγονός αλλά ότι δε μπορούσε να κάνει αλλιώς. Θα προσπαθήσει επίσης να κατευνάσει τις όποιες αντιδράσεις από την πλευρά των εργαζόμενων, να καθησυχάσει για να συνεχιστεί το ”day to day” και το “business as usual” χωρίς να δημιουργηθεί τυχόν αναστάτωση. Ότι οι άξιοι κι εργατικοί εργαζόμενοι, εφόσον κάνουν σωστά τη δουλειά τους και πιάνουν τους στόχους, δεν έχουν να φοβούνται κάτι. Με άλλα λόγια, αφού δεν κατάφερε να το περάσει στα μουλωχτά, θα επιδιώξει να κάνει σα να μη συνέβη τίποτα. Μέχρι βεβαίως την επόμενη φορά.
Η ουσία είναι ότι όπως κάθε επιχειρηματικός όμιλος, έτσι κι η Unify, γίνεται αμείλικτος όταν θέλει να διαφυλάξει τα κέρδη του, να προχωρήσει στις λεγόμενες απαραίτητες αναδιαρθρώσεις που θα της εξασφαλίσουν τη μέγιστη ανταγωνιστικότητα. Θύματα αυτών των στόχων πέφτουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, είτε μιλάμε για ανάπτυξη κι επέκταση εργασιών, είτε για κρίση και περιορισμό δραστηριοτήτων. Πως εξηγείται άλλωστε το γεγονός, ότι και στις επιχειρήσεις που αναπτύσσονται αξιοποιείται όλο το αντιδραστικό – αντεργατικό οπλοστάσιο με το οποίο τους έχουν οπλίσει οι διάφορες κυβερνήσεις που πέρασαν τα προηγούμενα χρόνια, κι η τωρινή ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, μαζί με την Ευρωπαϊκή Ένωση; Κι η κρίση κι η ανάπτυξη, φορτώνεται πάνω στις πλάτες των εργαζόμενων. Στην κρίση ζητάνε υπομονή και συγκαταβατικότητα, ανοχή στις θυσίες για να μην «πέσουν και τα δικά μας καράβια έξω». Στην ανάπτυξη, ζητάνε με τη σκληρή κι ατελείωτη δουλειά, να μην υπάρχουν «παράλογες απαιτήσεις», διότι τότε είναι η ευκαιρία να επιτύχει η εταιρεία τους στόχους της, τότε υπάρχει το momentum για να βρεθεί σε καλύτερη θέση στην αγορά. Αλήθεια, πόσο φαιδρά είναι όλα αυτά;
Γνωρίζουμε ότι τέτοιες κινήσεις φέρνουν εντατικοποίηση της δουλειάς για τους υπόλοιπους εργαζομένους, για να σκύψουν το κεφάλι και να πιάσουν τους στόχους, όσο υψηλοί κι αν είναι αυτοί, για να μην κινδυνέψουν τυχόν κι οι ίδιοι. Θα προσπαθήσουν να πείσουν για την ανάγκη ανταγωνιστικότητας της εταιρείας και των ξεχωριστών προϊόντων της ώστε να μην προκύψουν ενδεχομένως νέοι «επιχειρησιακοί λόγοι». Ο μπαμπούλας της απόλυσης θα κρέμεται πάνω από τα κεφάλια των εργαζόμενων.
Σε αυτό άλλωστε δεν αποσκοπεί κι η αξιολόγηση κι η αυτοαξιολόγηση; Στο να είμαστε σε ένα μόνιμο κυνηγητό της επίτευξης στόχων, να επιδιώκουμε υψηλή βαθμολογία. Λες και τα πραγματικά δικαιώματά μας εξαρτώνται από τέτοιους παράγοντες. Λες και το πραγματικό ενδιαφέρον για τη δουλειά, το πόσο ελκυστικό είναι αυτό που κάνουμε και το προσωπικό «κίνητρο» για να βελτίωση, έχει καμιά σχέση με τις επιδιώξεις και τους στόχους της κάθε εταιρείας. Αυτές θα ενδιαφέρονται μόνο για τα κέρδη τους. Οι αξιολογήσεις, οι κοινωνικοί αυτοματισμοί, η λογική του ο καθένας να κοιτάζει τη δουλειά του κι ας καίγεται το σπίτι του διπλανού, είναι βούτυρο στο ψωμί τους για τις κάθε φορά στοχεύσεις τους.
Συνάδελφοι, σε όλους τους κλάδους, σε όλες τις εταιρείες, συναντώνται λίγο πολύ παρόμοια ζητήματα. Όπου κι αν βρεθούμε, θα βρισκόμαστε κάθε φορά απέναντι πάνω κάτω στα ίδια. Ο κάθε εργοδότης, η κάθε διοίκηση εταιρείας, να προσπαθεί να μας πείθει για το άριστο και πρωτοποριακό του προϊόντος και υπηρεσιών της, τις εξαιρετικές συνθήκες εργασίας τύπου “Great Place to Work” στη Unify, και τα εν γνώσει της προβλήματα που προσπαθεί όμως να λύσει.
Ο δρόμος επομένως που ακολουθούμε, αυτός που έχει επιφέρει την κατάκτηση των όσων δικαιωμάτων έχουμε γνωρίσει, αυτών που σήμερα μας παίρνουν πίσω, είναι η οργάνωση σε κλαδικό κι επιχειρησιακό επίπεδο, η σύνδεση, ο κοινός ταξικός αγώνας με όλους τους εργαζόμενους που αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα. Απέναντι στους εργοδότες, τις κυβερνήσεις τους, την ΕΕ.
ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ:
- Ανάκληση όλων των απολύσεων.
- Μετακίνηση των συναδέλφων σε νέο τμήμα για την περίπτωση που παύουν ή περιορίζονται οι εργασίες σε κάποιο τμήμα/ προϊόν. Να δοθεί συγκεκριμένο αντικείμενο εργασίας ενδιαφέροντος σε άλλη περίπτωση
- Να εγγυηθεί η διοίκηση της εταιρείας ότι δε θα προχωρήσει και σε άλλες απολύσεις.
- Μετατροπή των συμβάσεων των συναδέλφων που εργάζονται με πρακτική, σε αορίστου χρόνου με πλήρεις αποδοχές. Κατάργηση της τζάμπα εργασίας.
- Κανένας περιορισμός των δικαιωμάτων μας, καμία εντατικοποίηση. Να προσληφθούν κι άλλοι συνάδελφοι για να καλυφθούν οι ανάγκες και από τα κενά που έχουν δημιουργηθεί από την οικειοθελή αποχώρηση συναδέλφων
ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟ ΚΛΑΔΙΚΟ ΜΑΣ ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ, ΤΟ ΣΕΤΗΠ, ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ ΓΙΑ:
- Πάλη για υπογραφή Κλαδικής Σύμβασης από κοινού και με τα επιχειρησιακά σωματεία του κλάδου στην κατεύθυνση της ανάκτησης όσων χάσαμε στην κρίση.
- Κατάργηση όλων των μνημονίων και των αντεργατικών νόμων.
- Αυξήσεις στους μισθούς – αναπλήρωση των τεράστιων απωλειών που είχαμε τα τελευταία χρόνια.
- Όχι στη φοροληστεία του εισοδήματός μας.