Συναδέλφισσες & συνάδελφοι,
Οι νέες ευέλικτες σχέσεις εργασίας που προωθούνται έντονα στον κλάδο μας τα τελευταία χρόνια, έχουν κάνει κυριολεκτικά τις ζωές μας λάστιχο. Ενοικίαση εργασίας, 4ωρα, 5ωρα, συμβάσεις αορίστου, συμβάσεις μηνιαίες, τρίμηνες μέχρι και εβδομάδας, συμβάσεις από τρίτες εταιρίες, συμβάσεις με εργολάβους, δουλειά από το σπίτι, η μια εταιρεία μας …. «δανείζει» στην άλλη. Εργαζόμενοι στο ίδιο πόστο, στις διπλανές καρέκλες, στο ίδιο αντικείμενο και έχουμε άλλα μισθολόγια, διαφορετικές ώρες εργασίας, άλλο διάλειμμα, άλλες παροχές, το ίδιο όμως πρόβλημα: την εκμετάλλευση του εργοδότη.
Πάμε και ερχόμαστε από την δουλειά χωρίς να «ξέρουμε» πόσες ώρες θα δουλέψουμε, για πόσο καιρό θα δουλεύουμε. Και ενώ πραγματικά δουλεύουμε για τον ΟΤΕ, την Intracom, την Intrasoft, τη ΝΟΚΙΑ, τη Vodafone κτλ, φαινόμαστε ότι δουλεύουμε για την Mellon, την Manpower, την Infoassist ….
Ο «κακός χαμός» θα μπορούσαμε να πούμε, καθώς εμείς ζούμε μέσα στην ανασφάλεια, την αμφιβολία και τον φόβο, οι ζωές μας, το αν θα έχουμε αύριο δουλειά και λεφτά για να ζήσουμε, διαμορφώνονται κατά τις επιθυμίες των εργοδοτών για ολοένα και περισσότερα κέρδη.
Και δε θα μπορούσε να είναι διαφορετικά γιατί το κεφάλαιο , η τάξη που σήμερα κάνει κουμάντο, επιλέγει συνειδητά αυτές τις μορφές εργασίας, δηλαδή συμβάσεις, μισθούς, εργασιακές σχέσεις που θα τους φέρνουν ακόμα περισσότερα κέρδη. Από την μια με αυτό τον τρόπο χτυπάνε τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, μισθολογικά και άλλα δικαιώματα που είχαν κατακτήσει παλιότερα οι εργαζόμενοι και από την άλλη μας κρατάν δέσμιους, εγκλωβισμένους, μέσα στον φόβο και την αβεβαιότητα για το μέλλον μας. Στόχος των εργοδοτών είναι να μας κρατούν διασπασμένους, διαχωρισμένους για να μπορούν καλύτερα να προωθούν τα σχέδια τους και να γεμίζουν τα σεντούκια τους.
Χρήσιμους βοηθούς έχουν τις προηγούμενες και την σημερινή κυβέρνηση, που νομοθετεί υπέρ τους, που ενισχύει και «νόμιμα» αυτές τις μορφές εργασίας με νόμους, τροπολογίες. Ήδη το προηγούμενο διάστημα ψηφίστηκε νέος νόμος που ενισχύει την ενοικίαση της εργασίας, που στην ουσία πλήττει ακόμα περισσότερο τη μόνιμη και σταθερή δουλειά.
Ταυτόχρονα ό,τι δεν μπορούν να κάνουν οι πολιτικοί εκπρόσωποι των μονοπωλιακών ομίλων, τα κάνει ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός, δηλαδή οι δυνάμεις εκείνες στο κίνημα όπως η ΠΑΣΚΕ και η ΔΑΚΕ που έχουν αναλάβει εργολαβικά να προωθούν τις επιθυμίες των εργοδοτών μέσα στους εργαζόμενους και στο κίνημα τους.
Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της πλειοψηφίας της ΟΜΕ – ΟΤΕ και των επιχειρησιακών σωματείων του ΟΤΕ, που αρνούνται να εγγράψουν ως μέλη στα σωματεία τους εργαζόμενους από τρίτες εταιρίες, την ώρα και την στιγμή που η ενοικιαζόμενη εργασία σπάσει κόκκαλα στον Όμιλο. Στο
πρόσφατο μάλιστα ΔΣ του ΠΑΣΕ – ΟΤΕ, οι πλειοψηφίες αρνήθηκαν πάλι να εγκρίνουν αιτήσεις συναδέλφων από τρίτες εταιρείες επικαλούμενοι … «νομικό κόλλημα». Στην Intracom η εργοδοτική παράταξη ακολουθεί την ίδια κατεύθυνση: αρνούνται να οργανώσουν και να ενώσουν τους εργαζόμενους μέσα στην ίδια επιχείρηση.
Κοντά σε αυτούς πάνε και άλλες «αριστερές και προοδευτικές» δυνάμεις, όπως η πλειοψηφία του ΠΑΣΕ – Vodafone που ναι μεν υιοθετούν μεγαλειώδη συνθήματα για τα δικαιώματα και την ενότητα των εργαζομένων, στην ουσία όμως εγκλωβίζουν τους συναδέλφους μας και τελικά βοηθούν με τη στάση τους την εργοδοσία της κάθε επιχείρησης. Οι δυνάμεις αυτές, το προηγούμενο διάστημα έκαναν τέρατα σε ΓΣ και ΔΣ του σωματείου προκειμένου να μην εγκρίνουν αιτήσεις εργαζομένων από τρίτες εταιρίες.
Κεφάλαιο, εργοδότες και τα στηρίγματά τους στο κίνημα, τρέμουν στην ιδέα ότι οι εργαζόμενοι θα ενωθούν κάτω από τα κοινά συμφέροντα που έχουν και θα αμφισβητήσουν την εξουσία των εργοδοτών, το μεροδούλι – μεροφάι για να πλουτίζουν οι εργοδότες, θα παλέψουν από κοινού για τις πραγματικές και σύγχρονες ανάγκες που έχουν. Σήμερα οι εργαζόμενοι δεν έχουμε ανάγκη για μισή δουλειά και μισή ζωή. Η εξέλιξη της επιστήμης και της τεχνολογίας και ο πλούτος που καθημερινά παράγεται από την δική μας δουλειά, μπορεί να καλύψει αυτά που χρειαζόμαστε στο σύνολο της ζωή μας για να ζούμε καλά. Βασική προϋπόθεση είναι η ανειρήνευτη πάλη με τους εργοδότες, με τα παράσιτα που καρπώνονται τον κόπο μας και το βιος μας.
Συναδέλφισσες & συνάδελφοι,
Η κατάσταση αυτή αφορά το σύνολο των εργαζομένων στον κλάδο και συνολικότερα. Ένας εργαζόμενος να υπάρχει με λιγότερα δικαιώματα, τραβάει πίσω όλους τους υπόλοιπους. Έχουμε κοινό συμφέρον να αντιπαλέψουμε αυτές τις μορφές εργασίας, να διεκδικήσουμε πλήρη και σταθερή δουλειά, την κατάργηση των ελαστικών σχέσεων εργασίας, ΣΣΕ που να καλύπτουν τις σύγχρονες ανάγκες μας, ξεπερνώντας στην πράξη τα εμπόδια που βάζουν οι εργοδότες και τα υποχείριά τους.
Σήμερα όσο ποτέ χρειάζεται να ενώσουμε τις δυνάμεις μας παλιοί και νέοι εργαζόμενοι, ενοικιαζόμενοι και μη, αορίστου και ορισμένου κτλ. Οργανωμένοι μέσα από το σωματείο μας (επιχειρησιακό και κλαδικό) να ενισχύσουμε την γραμμή πάλης, τα αιτήματα αυτά που θα μας τραβήξουν μπροστά, που θα μας κάνουν πιο δυνατούς, πιο μαζικούς ώστε να πετύχουμε τους στόχους μας. Δεν υπάρχει πλέον άλλος δρόμος. Η απογοήτευση, η κούραση δεν μπορεί να είναι οδηγός για το μέλλον μας, για τις ζωές μας. Καιρός είναι να δείξουμε εμπιστοσύνη στη δική μας οργανωμένη δύναμη.
Καλούμε τους συναδέλφους στον κλάδο, τις σωματειακές επιτροπές, τα επιχειρησιακά σωματεία να συζητήσουν πως θα αντιπαλέψουμε αυτές τις μορφές εργασίας, να πάρουμε πρωτοβουλίες σε κάθε χώρο δουλειάς, συζητήσεις, συσκέψεις, παρεμβάσεις, κινητοποιήσεις που θα μας πάνε ένα βήμα πιο μακριά στην πάλη μας για την κατάργηση των ελαστικών σχέσεων εργασίας, για την κατάργηση όλων των αντεργατικών μέτρων που τσακίζουν το σύνολο της ζωή μας, για την υπογραφή ΣΣΕ επιχειρησιακών αλλά και κλαδικής που θα ανακτά ό,τι χάσαμε τα προηγούμενα χρόνια, συμβάσεις που καλύπτουν αυτά που έχουμε σήμερα πραγματικά ανάγκη οι εργαζόμενοι.
Συναδέλφισσες & συνάδελφοι,
Οι νέες ευέλικτες σχέσεις εργασίας που προωθούνται έντονα στον κλάδο μας τα τελευταία χρόνια, έχουν κάνει κυριολεκτικά τις ζωές μας λάστιχο. Ενοικίαση εργασίας, 4ωρα, 5ωρα, συμβάσεις αορίστου, συμβάσεις μηνιαίες, τρίμηνες μέχρι και εβδομάδας, συμβάσεις από τρίτες εταιρίες, συμβάσεις με εργολάβους, δουλειά από το σπίτι, η μια εταιρεία μας …. «δανείζει» στην άλλη. Εργαζόμενοι στο ίδιο πόστο, στις διπλανές καρέκλες, στο ίδιο αντικείμενο και έχουμε άλλα μισθολόγια, διαφορετικές ώρες εργασίας, άλλο διάλειμμα, άλλες παροχές, το ίδιο όμως πρόβλημα: την εκμετάλλευση του εργοδότη.
Πάμε και ερχόμαστε από την δουλειά χωρίς να «ξέρουμε» πόσες ώρες θα δουλέψουμε, για πόσο καιρό θα δουλεύουμε. Και ενώ πραγματικά δουλεύουμε για τον ΟΤΕ, την Intracom, την Intrasoft, τη ΝΟΚΙΑ, τη Vodafone κτλ, φαινόμαστε ότι δουλεύουμε για την Mellon, την Manpower, την Infoassist ….
Ο «κακός χαμός» θα μπορούσαμε να πούμε, καθώς εμείς ζούμε μέσα στην ανασφάλεια, την αμφιβολία και τον φόβο, οι ζωές μας, το αν θα έχουμε αύριο δουλειά και λεφτά για να ζήσουμε, διαμορφώνονται κατά τις επιθυμίες των εργοδοτών για ολοένα και περισσότερα κέρδη.
Και δε θα μπορούσε να είναι διαφορετικά γιατί το κεφάλαιο , η τάξη που σήμερα κάνει κουμάντο, επιλέγει συνειδητά αυτές τις μορφές εργασίας, δηλαδή συμβάσεις, μισθούς, εργασιακές σχέσεις που θα τους φέρνουν ακόμα περισσότερα κέρδη. Από την μια με αυτό τον τρόπο χτυπάνε τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, μισθολογικά και άλλα δικαιώματα που είχαν κατακτήσει παλιότερα οι εργαζόμενοι και από την άλλη μας κρατάν δέσμιους, εγκλωβισμένους, μέσα στον φόβο και την αβεβαιότητα για το μέλλον μας. Στόχος των εργοδοτών είναι να μας κρατούν διασπασμένους, διαχωρισμένους για να μπορούν καλύτερα να προωθούν τα σχέδια τους και να γεμίζουν τα σεντούκια τους.
Χρήσιμους βοηθούς έχουν τις προηγούμενες και την σημερινή κυβέρνηση, που νομοθετεί υπέρ τους, που ενισχύει και «νόμιμα» αυτές τις μορφές εργασίας με νόμους, τροπολογίες. Ήδη το προηγούμενο διάστημα ψηφίστηκε νέος νόμος που ενισχύει την ενοικίαση της εργασίας, που στην ουσία πλήττει ακόμα περισσότερο τη μόνιμη και σταθερή δουλειά.
Ταυτόχρονα ό,τι δεν μπορούν να κάνουν οι πολιτικοί εκπρόσωποι των μονοπωλιακών ομίλων, τα κάνει ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός, δηλαδή οι δυνάμεις εκείνες στο κίνημα όπως η ΠΑΣΚΕ και η ΔΑΚΕ που έχουν αναλάβει εργολαβικά να προωθούν τις επιθυμίες των εργοδοτών μέσα στους εργαζόμενους και στο κίνημα τους.
Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της πλειοψηφίας της ΟΜΕ – ΟΤΕ και των επιχειρησιακών σωματείων του ΟΤΕ, που αρνούνται να εγγράψουν ως μέλη στα σωματεία τους εργαζόμενους από τρίτες εταιρίες, την ώρα και την στιγμή που η ενοικιαζόμενη εργασία σπάσει κόκκαλα στον Όμιλο. Στο
πρόσφατο μάλιστα ΔΣ του ΠΑΣΕ – ΟΤΕ, οι πλειοψηφίες αρνήθηκαν πάλι να εγκρίνουν αιτήσεις συναδέλφων από τρίτες εταιρείες επικαλούμενοι … «νομικό κόλλημα». Στην Intracom η εργοδοτική παράταξη ακολουθεί την ίδια κατεύθυνση: αρνούνται να οργανώσουν και να ενώσουν τους εργαζόμενους μέσα στην ίδια επιχείρηση.
Κοντά σε αυτούς πάνε και άλλες «αριστερές και προοδευτικές» δυνάμεις, όπως η πλειοψηφία του ΠΑΣΕ – Vodafone που ναι μεν υιοθετούν μεγαλειώδη συνθήματα για τα δικαιώματα και την ενότητα των εργαζομένων, στην ουσία όμως εγκλωβίζουν τους συναδέλφους μας και τελικά βοηθούν με τη στάση τους την εργοδοσία της κάθε επιχείρησης. Οι δυνάμεις αυτές, το προηγούμενο διάστημα έκαναν τέρατα σε ΓΣ και ΔΣ του σωματείου προκειμένου να μην εγκρίνουν αιτήσεις εργαζομένων από τρίτες εταιρίες.
Κεφάλαιο, εργοδότες και τα στηρίγματά τους στο κίνημα, τρέμουν στην ιδέα ότι οι εργαζόμενοι θα ενωθούν κάτω από τα κοινά συμφέροντα που έχουν και θα αμφισβητήσουν την εξουσία των εργοδοτών, το μεροδούλι – μεροφάι για να πλουτίζουν οι εργοδότες, θα παλέψουν από κοινού για τις πραγματικές και σύγχρονες ανάγκες που έχουν. Σήμερα οι εργαζόμενοι δεν έχουμε ανάγκη για μισή δουλειά και μισή ζωή. Η εξέλιξη της επιστήμης και της τεχνολογίας και ο πλούτος που καθημερινά παράγεται από την δική μας δουλειά, μπορεί να καλύψει αυτά που χρειαζόμαστε στο σύνολο της ζωή μας για να ζούμε καλά. Βασική προϋπόθεση είναι η ανειρήνευτη πάλη με τους εργοδότες, με τα παράσιτα που καρπώνονται τον κόπο μας και το βιος μας.
Συναδέλφισσες & συνάδελφοι,
Η κατάσταση αυτή αφορά το σύνολο των εργαζομένων στον κλάδο και συνολικότερα. Ένας εργαζόμενος να υπάρχει με λιγότερα δικαιώματα, τραβάει πίσω όλους τους υπόλοιπους. Έχουμε κοινό συμφέρον να αντιπαλέψουμε αυτές τις μορφές εργασίας, να διεκδικήσουμε πλήρη και σταθερή δουλειά, την κατάργηση των ελαστικών σχέσεων εργασίας, ΣΣΕ που να καλύπτουν τις σύγχρονες ανάγκες μας, ξεπερνώντας στην πράξη τα εμπόδια που βάζουν οι εργοδότες και τα υποχείριά τους.
Σήμερα όσο ποτέ χρειάζεται να ενώσουμε τις δυνάμεις μας παλιοί και νέοι εργαζόμενοι, ενοικιαζόμενοι και μη, αορίστου και ορισμένου κτλ. Οργανωμένοι μέσα από το σωματείο μας (επιχειρησιακό και κλαδικό) να ενισχύσουμε την γραμμή πάλης, τα αιτήματα αυτά που θα μας τραβήξουν μπροστά, που θα μας κάνουν πιο δυνατούς, πιο μαζικούς ώστε να πετύχουμε τους στόχους μας. Δεν υπάρχει πλέον άλλος δρόμος. Η απογοήτευση, η κούραση δεν μπορεί να είναι οδηγός για το μέλλον μας, για τις ζωές μας. Καιρός είναι να δείξουμε εμπιστοσύνη στη δική μας οργανωμένη δύναμη.
Καλούμε τους συναδέλφους στον κλάδο, τις σωματειακές επιτροπές, τα επιχειρησιακά σωματεία να συζητήσουν πως θα αντιπαλέψουμε αυτές τις μορφές εργασίας, να πάρουμε πρωτοβουλίες σε κάθε χώρο δουλειάς, συζητήσεις, συσκέψεις, παρεμβάσεις, κινητοποιήσεις που θα μας πάνε ένα βήμα πιο μακριά στην πάλη μας για την κατάργηση των ελαστικών σχέσεων εργασίας, για την κατάργηση όλων των αντεργατικών μέτρων που τσακίζουν το σύνολο της ζωή μας, για την υπογραφή ΣΣΕ επιχειρησιακών αλλά και κλαδικής που θα ανακτά ό,τι χάσαμε τα προηγούμενα χρόνια, συμβάσεις που καλύπτουν αυτά που έχουμε σήμερα πραγματικά ανάγκη οι εργαζόμενοι.